Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] uchylającej decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania nakazu, a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych zlokalizowanej w km 44+972 linii kolejowej [...] na stacji kolejowej w[...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie - jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadniła, że w skardze wyraźnie spółka wskazała, że wypełnienie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych i jednocześnie uzasadnia, że niemożliwym ze względów technicznych byłoby odwrócenie skutków decyzji w przypadku jej wykonania, dlatego zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej Spółki, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony dotyczące konieczności poniesienia kosztów związanych z obowiązkiem wykonania nakazanych robót budowlanych nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Spółki powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.
Strona przywołując okoliczność poniesienia kosztów finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi m.in. bilansu zysków i strat Spółki z ostatniego roku obrotowego, w tym w szczególności wysokości przychodów i dochodów jakie uzyskuje. Brak powyższych danych uniemożliwia ocenę, w jaki sposób konieczność wykonania robót budowlanych i poniesienia wynikających z tego kosztów wpłynie na sytuację skarżącej, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając sytuację finansową skarżącej – spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji