Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008r., sygn. akt VIII SA/Wa 578/07 odmówił skarżącym B. i G. Ś. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawcy utrzymują się z emerytur w łącznej wysokości około [...] zł netto. Jako jedyny majątek skarżący wymienili mieszkanie o powierzchni [...] m2 i komórki gospodarcze, natomiast ich wydatki sprowadzają się do opłat za gaz – [...]zł, drewno na opał – [...]zł, podatek od nieruchomości – [...] zł, telefon [...] zł, woda –[...] zł, leki [...] zł, światło – [...] zł, węgiel na ogrzewanie – [...] zł, ubezpieczenie – [...] zł. Sąd uznał, że biorąc pod uwagę wysokość dochodów wnioskodawców w zestawieniu z nieudokumentowanymi kosztami utrzymania (rocznego), skarżący nie wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów związanych z własnym udziałem w sprawie.
Na powyższe postanowienie B. i G. Ś. złożyli zażalenie podnosząc, że wydają znaczne kwoty na leczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżących i biorąc po uwagę deklarowane dochody, zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego, nie przekracza ich możliwości finansowych. W szczególności Sąd trafnie stwierdził, iż koszty postępowania związane z prowadzeniem przed sądem tej konkretnej sprawy należą do najniższych, bowiem jedyny koszt, jaki skarżący zobowiązani są ponieść w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, aby ich skarga została rozpoznana, stanowi wpis od tej skargi w kwocie 100 zł. Natomiast wyjaśnienia zawarte w zażaleniu, stanowiące jedynie gołosłowne twierdzenia o złej sytuacji materialnej stron, nie mają natomiast wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji.
W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wnioskodawcy nie wykazali przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.