Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zatem zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie wykonania postanowienia. Wskazana decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Sąd I instancji wskazał nadto, że zaskarżona decyzja dotyczy kwestii proceduralnej tj. umorzenia postępowania, natomiast decyzja organu I instancji dotyczy merytorycznego rozstrzygnięcia opartego o prawo materialne. Co prawda sprawy te pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Stąd brak jest możliwości rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., mocą której nakazano rozbiórkę wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. D. w P. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł T. K. podnosząc naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie pozwala na wstrzymanie wykonalności decyzji organu I instancji w przypadku wydania przez organ administracyjny decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, w sytuacji realnego stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków dla skarżącego w postaci rozbiórki reklamy przed rozpoznaniem skargi, w sytuacji, gdy strona pozbawiona była prawa udziału w sprawie i obrony swoich interesów w postępowaniu.
T. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy – poprzez wstrzymanie wykonalności decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, konstrukcja przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać co do zasady, z ewentualnymi skutkami wykonania zaskarżonego aktu objętego wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nie zaś skutkami wykonania innych aktów podjętych w ramach tego samego postępowania.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji W.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., mocą której nakazano rozbiórce wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. D.w P. Zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jedynie, że jej wykonanie skutkować będzie nieodwracalnymi skutkami w postaci rozbiórki obiektu budowlanego, a także spowoduje nieodwracalną szkodą po stronie właściciela obiektu budowlanego.
Rozpoznając ten wniosek należało zatem ustalić, czy zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego będąca przedmiotem wniosku może być zakwalifikowana jako wydana "w granicach tej samej sprawy". Dopiero bowiem pozytywne przesądzenie tej kwestii pozwoliłoby na rozważenie możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99 oraz postanowienia NSA: z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OZ 689/09; z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10; z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FZ 441/12).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pomiędzy zaskarżoną decyzją, a decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., taka tożsamość spraw nie zachodzi. Przedmiotem skargi jest decyzja organu II instancji umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji, nakazującej właścicielowi rozbiórkę urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Wskazaną przez organ odwoławczy przyczyną umorzenia postępowania było wniesienie odwołania przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego. Kwestia nakazu rozbiórki oraz kwestia uprawnienia strony skarżącej w niniejszym postępowaniu do występowania w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zasadniczym celem postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki jest ocena zachowania przez inwestora określonych prawem zasad legalnego wybudowania obiektu.
Natomiast w zaskarżonej decyzji organ nie badał tej materii, poprzestając na umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony wnoszącej odwołanie. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, toteż zaskarżone postanowienie wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją należy uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.