Uzasadnienie
Zarządzeniem z 8 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 960/15, Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał D. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie").
Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła błędne ustalenie opłaty na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia w sytuacji, gdy Sąd winien był ustalić opłatę na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 214 § 1, art. 220 § 1 i art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
D. W. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 200 zł. Zatem w zarządzeniu prawidłowo określono wysokość opłaty sądowej, do której uiszczenia zobowiązana była skarżąca.
Wbrew twierdzeniom skarżącej § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania w niniejszym przypadku bowiem przedmiotem skargi nie było postanowienie wydane w zwykłym postępowaniu administracyjnym lecz postanowienie będące wynikiem przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.