Postanowienie NSA z 18 stycznia 2008 r., II OZ 1402/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Bożena Walentynowicz przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) oddalił wniosek S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie opłaty z tytułu opłaty planistycznej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, iż kwota [...] zł. którą na podstawie zaskarżonej decyzji winna zapłacić skarżąca jest znaczna, jednak wydanie zaskarżonej decyzji było konsekwencją faktu zawarcia przez skarżącą umowy sprzedaży nieruchomości w dniu [...] za cenę [...] zł ([...] złotych), którą to kwotę skarżąca otrzymała w gotówce w dniu zawarcia umowy co wynika z aktu notarialnego Rep. A. nr [...]. Sąd I instancji podniósł, iż zawarte argumenty na poparcie zasadności złożonego wniosku, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi jej możliwości gospodarowania własnym majątkiem, a więc także korzystnego jego inwestowania nie wskazuje na zagrożenie znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Dodatkowo, Sąd podkreślił, że w stosunku do decyzji nakładających obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej nie można mówić o zagrożeniu utratą przedmiotu świadczenia.

Pismem z dnia 27 listopada 2007 r.(data stempla pocztowego) skarżąca złożyła na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zażalenie wnosząc o jego zmianę. Wskazała, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny, iż zapłacenie przez skarżącą opłaty planistycznej w wysokości [...] zł nie będzie stanowiło uszczuplenia jej majątku i nie zagrozi jej egzystencji, co wynika z faktu, iż skarżąca dokonała sprzedaży nieruchomości za kwotę [...] zł. W ocenie skarżącej opłata planistyczna do jakiej została wezwana zaskarżoną decyzją stanowi bardzo wysoką kwotę, która z powodzeniem może zostać wykorzystana w różnych celach inwestycyjnych i przyczynić się do pomnożenia majątku osoby nią dysponującej. Nadto skarżąca wskazała, iż bez znaczenia jest tutaj suma jaką otrzymała ona z tytułu sprzedaży, tym bardziej, iż Sąd I instancji nie posiadał informacji, na co te środki zostały przeznaczone, oraz czy skarżąca nadal te kwoty posiada. Jej zdaniem bowiem wyegzekwowanie od niej kwoty [...] zł. pozbawi ją możliwości gospodarowania własnym majątkiem, a także korzystnego inwestowania. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie zachodzi przypadek, kiedy skarżącemu grozi utarta spornej sumy pieniędzy, jaka wskutek swych właściwości nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem. Bezsprzeczne w przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji może w efekcie doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej, a w konsekwencji utratę przez nią sporej części majątku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. W myśl bowiem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, które uzasadniałyby uwzględnienie tego wniosku. Przede wszystkim wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Ponadto, strona skarżąca składając wniosek w wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem. W zażaleniu natomiast wskazano, że Sąd I instancji nie posiadał informacji na co zastały spożytkowane środki finansowe uzyskane z tytułu sprzedaży nieruchomości, i czy strona nadal je posiada. Jeszcze raz podkreślić należy, iż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż tych środków ewentualnie nie posiada i że spożytkowała je na inne cele. W sprawie niniejszej nie przedstawiono jednak żadnych dowodów potwierdzających powyższe twierdzenia strony.

W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na S. K. obowiązek uiszczenia opłaty planistycznej należy uznać za zasadne.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić.