Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2005 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu S. K. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec nie wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2005 r., wnoszący skargę S. K., został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału skarżący S. K. wniósł zażalenie (pismo procesowe z dnia 6 stycznia 2006 roku k. 38). W uzasadnieniu zażalenia skarżący obszernie uzasadnia słuszność wniesionej skargi, domagając się "zmiany postanowienia z odmawiającego na przyznające prawo pomocy". Według twierdzeń wnoszącego zażalenie Sąd uwzględnił względy formalne a nie merytoryczne i występuje "prawdopodobieństwo naruszenia art. 2 ustawy zasadniczej "Konstytucji".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione albowiem nie zawiera w istocie jakichkolwiek uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Obszerne wywody zażalenia nawiązują do merytorycznych zarzutów skargi wniesionej na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego a całkowicie pomijają przesłanki, które stanowiły podstawę wydania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału (dot. wezwania do uiszczenia opłat sądowych).
Wnoszący zażalenie nie dostrzega, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie na w/w zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, nie może badać sprawy merytorycznie i obowiązany jest ograniczyć się jedynie do oceny legalności zaskarżonego zarządzenia, obejmującego wezwanie do uiszczenia opłat sądowych.
To zaś zarządzenie jest zgodne z prawem. Skoro bowiem nie został wniesiony sprzeciw od powołanego powyżej postanowienia z dnia 5 grudnia 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy – stosownie do przepisu art. 259 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - to najzupełniej trafne było wezwanie do uiszczenia opłat sądowych. Inaczej rzecz ujmując skoro postanowienie z dnia 5 grudnia 2005 r., wydane przez Referendarza Sądowego, w myśl przytoczonego przepisu art. 259 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu, to przy braku przyznania prawa pomocy, na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia opłat sądowych od wniesionej skargi. W konsekwencji zgodne z prawem jest wezwanie, zawarte w zaskarżonym zarządzeniu, do uiszczenia opłat sądowych. Odmienne twierdzenia zażalenia są dowolne i nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.