Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Dominowo z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" i umarzającą postępowanie odwoławcze w stosunku do wymienionych tam osób, w tym m.in. w stosunku do Stowarzyszenia [...]. Skarżące Stowarzyszenie złożyło jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Dominowo z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. na podstawie art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja, którą określono środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Zatem zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
W ocenie Sądu decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Powyższe co do zasady wyklucza wstrzymanie wykonania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia.
Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r. wniosło Stowarzyszenie [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54).
Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Należy wskazać, że przesłanki mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że akt ten nadaje się do wykonania, a więc dopuszczalne jest jego wstrzymanie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Adminsitracyjnego zasadnie przyjął Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie podlegają wykonaniu, zatem nie można mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub zaistnieniu trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem wskazać, że decyzja środowiskowa nie stanowi samodzielnej podstawy do rozpoczęcia realizacji inwestycji przez inwestora, lecz otwiera drogę do podjęcia dalszych czynności prawnych. Decyzja ta ustala jedynie warunki jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Wydanie zatem takiej decyzji nie spowoduje rozpoczęcia przez inwestora jakichkolwiek prac budowlanych. Sama obawa, że w przyszłości zostaną wydane akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA: z dnia 14 maja 2009 r., II OSK 715/09, z dnia 22 maja 2012 r., II OZ 419/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.