Uzasadnienie
Zarządzeniem z 21 września 2016 r., sygnatura akt VII SA/Wa 2649/15, Przewodnicząca Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała D. W. i M. W. do solidarnego wykonania zarządzenia z 18 listopada 2015 r., którym wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w stosunku do D. W. i M. W. po tym, jak po wezwaniu wszystkich skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego, prawomocnie odmówiono D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W zażaleniu na zarządzenie z 21 września 2016 r. D. W. i M. W. stwierdzili, że takie działanie Sądu pozbawia ich "prawa do wyroku i prawa pomocy" pomimo, że nie są "w stanie opłacić wpisu i walczyć z bezprawiem organu i Sądu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu, gdyż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje środka zaskarżenia od tego typu zarządzenia. Wyjaśnić bowiem należy, że ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, po uprawomocnieniu się orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Jest to czynność techniczna zmierzająca do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego. Nie jest to zatem zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 p.p.s.a., od którego przysługuje zażalenie.
W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.