Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 481/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po skutecznym wniesieniu przez skarżącego A. S. sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2009 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd podniósł, że skarżący nie przedstawił udokumentowanych okoliczności wskazujących na niemożność poniesienia kosztów postępowania, w tym aktualnego zaświadczenia o wysokości uzyskiwanych dochodów. Sąd podkreślił również, że skarżący nie przedstawił dokumentów wskazujących na jego sytuację majątkową do których przedłożenia został wezwany pismem referendarza sądowego z dnia 15 października 2009 r.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył A. S. podejmując się polemiki z treścią tegoż postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.)). Przewidziana możliwość przyznania prawa pomocy może być udzielona w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego względnie rzecznika patentowego.
Istotnym jest, że to na stronie ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych ciąży obowiązek wykazania, iż nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego we wnioskowanym zakresie.
W razie wątpliwości, co do sytuacji majątkowej wnioskodawcy, Sąd w oparciu o treść art. 255 p.p.s.a. ma prawo wezwać ubiegającego się o zwolnienie od kosztów do złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego i z tego uprawnienia Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy skorzystał.
Wobec faktu, że wnioskodawca nie udokumentował okoliczności, które jego zdaniem wskazują na niemożność poniesienia kosztów postępowania, wezwanie go do przedłożenia stosownych dokumentów było w pełni zasadne. Skarżący nie tylko nie wykonał zarządzenia w tym zakresie, ale ustosunkowując się do niego podkreślił, że "nie uczyni zadość dyspozycji zawartej w wezwaniu".
Skoro natomiast skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił złożenia dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową, która nie pozwala mu na uiszczenie kosztów sądowych bez uszczerbku dla siebie i jego rodziny, Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających na zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych. Takie działania skarżącego, uniemożliwia dokonanie analizy czy spełnione są przesłanki z art. 246 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie dodać należy, że jak słusznie wskazał Sad pierwszej instancji przepisy postępowania sadowoadministracyjnego nie przewidują odrębnego trybu dla postępowania prowadzonego w interesie publicznym, jak chciałby tego skarżący.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.