Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r., II SO/Go 19/10, oddalił wniosek T. G. o wyłączenie Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: Sędziego NSA Zofii Przegalińskiej, Sędziego NSA Kazimiery Sobocińskiej, Sędziego NSA Elżbiety Makowskiej, Sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej, Sędziego NSA Mirosławy Włodarczak-Siudy, Sędziego NSA Zygmunta Chorzępy, Sędziego NSA Mariana Jaździńskiego, Sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego, Sędziego WSA Alicji Polańskiej, Sędziego WSA Anny Sokołowskiej, Sędziego WSA Marzeny Kowalewskiej, Sędziego WSA Nadziei Kaczmarczyk-Gawęckiej, Sędziego WSA Joanny Wojciechowskiej, Sędziego WSA Marzeny Iwankiewicz, Sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder, Sędziego WSA Kazimierza Maczewskiego.
Sąd odnosząc się do argumentacji skarżącego, uzasadniającej jego zdaniem wyłączenie wszystkich sędziów WSA w Szczecinie od rozpoznania sprawy, podniósł, że w wypadku uchylenia wyroku Sądu I. instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasadą jest, że sprawę rozpoznaje ten sam sąd, który wydał wcześniejsze orzeczenie, lecz w innym składzie (art.185 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Przede wszystkim jednak sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (art.18 § 1 pkt 6a P.p.s.a.). Na tej podstawie od rozpoznania przedmiotowej sprawy wyłączonych zostało sześcioro sędziów WSA w Szczecinie, którzy brali udział w wydaniu wcześniejszych, uchylonych przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyroków.
Wobec pozostałych sędziów tego Sądu nie zachodziła żadna przeszkoda prawna wyłączająca ich ze sprawy. Wszyscy sędziowie WSA w Szczecinie (z wyjątkiem sześciorga wyłączonych z mocy prawa) złożyli w wyjaśnienia, z których wynika, iż między nimi a skarżącym nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w sprawie.
Ponadto w celu wykluczenia czyjegokolwiek wpływu na ustalanie składu orzekającego w sprawie, która trafiła do wojewódzkiego sądu administracyjnego do ponownego rozpoznania po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie, wyznaczenie składu orzekającego następuje w drodze losowania (§ 27 ust.1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, Dz.U. nr 169, poz.1646). Losowanie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie przeprowadzono w dniu 20 maja 2010 r., przy czym w odniesieniu do żadnego z sędziów, spośród których losowano skład, nie zachodziła żadna przeszkoda prawna wykluczająca go ze składu, czy też okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tego sędziego.
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zakwestionował oświadczenia Sędziów, ponieważ w jego ocenie pomiędzy Sędziami WSA w Szczecinie zachodzą zależności funkcyjne, koleżeńskie i osobiste.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art.18 § 1 P.p.s.a. - wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I. instancji stwierdził, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziów zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Po pierwsze podniesione przez stronę argumenty nie wypełniają dyspozycji przepisu art.18 P.p.s.a., co skutkowałoby wyłączeniem sędziego od orzekania w sprawie z mocy samej ustawy. Po drugie podniesione przez stronę okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego stosownie do treści art. 19 P.p.s.a.
Sędziowie, których wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyli wymagane oświadczenia. Wobec stanowiska, jakie zaprezentował Sąd Najwyższy, że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55), oraz tego, że skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.