Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 547/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2018 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), wezwano skarżącą Spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwaniem z tego samego dnia zobowiązano skarżącą Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie odpisu skargi z dnia 10 sierpnia 2018 r., ewentualnie złożenie odpisu skargi zawierającego własnoręczny podpis celem doręczenia uczestnikowi postępowania oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego oraz zobowiązanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono skarżącej Spółce w dniu 28 września 2018 r., poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki sądowej. Pomimo wezwań skarżąca nie uiściła wpisu sądowego, ani nie uzupełniła braków formalnych skargi. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka. Zarzucając mu naruszenie art. 220 § 3 i 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że doszło do doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych jak i do opłacenia skargi, wniosła o jego uchylenie. Wskazała, że nie otrzymała żadnego wezwania ani awiza z Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca Spółka nie uzupełniła braków skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej Spółce wezwania do uzupełnienia braków skargi.
Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 P.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Przepisy art. 73 § 1 - 4 P.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.
Skarżąca Spółka twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione. Twierdzenie to nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy (k. 9 akt sądowych) wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 14 września 2018 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił tego smego dnia w oddawczej skrzynce pocztowej. Świadczy o tym druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doreczyciela oraz urzędową pieczęcią placówki pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 24 września 2018 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 2 października 2018 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią wraz z informacją “nie podjęto w terminie".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi. Skarga podlegała odrzuceniu, a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest trafne.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.