Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1087/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Jak wskazał Sąd I instancji do skargi wniesionej w niniejszej sprawie skarżący dołączył potwierdzenie przelewu kwoty 500 zł, wskazując w jego tytule nie tylko numer zaskarżonej w tej sprawie decyzji, ale także numer innej decyzji, na którą skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Rz 1086/18 i kwotę tę uznano za wpis w tej właśnie sprawie. W związku z powyższym, wezwano skarżącego (zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 października 2018 r.) do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie niniejszej (sygn. akt II SA/Rz 1087/18), w kwocie 500 zł. Wskazano, że czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu wskazanego zarządzenia, a skutkiem jej braku będzie odrzucenie skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczony został skarżącemu dnia 12 października 2018 r. (na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jego odbioru).
Wpis od skargi został uiszczony przez M. M. w dniu 22 października 2018 r. Z uwagi więc na uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd I instancji, na podstawie art. 220 § 1, § 3 w zw. z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej P.p.s.a., postanowił o jej odrzuceniu.
Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący wskazują, iż z opłatą za skargę spóźnił się przez pomyłkę. Nadto skarżący wskazał, że skarga jego zdaniem dotyczy jednej sprawy (rozbiórki konstrukcji domków drewnianych) i nie ma podstaw do odrzucenia skargi w sprawie niniejszej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 powołanego artykułu). A zatem przepis art. 230 § 1 P.p.s.a. ustanawia ogólną zasadę, że skarga podlega opłacie. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 P.p.s.a.).
W sprawach których przedmiotem skargi są decyzje – nakazy rozbiórki obiektów budowlanych, pobiera się wpis w kwocie 500 zł, co wynika z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), który stanowi, że w sprawach skarg z zakresu budownictwa i architektury, wpis stały wynosi 500 zł.
W rozpatrywanej sprawie niezasadne są twierdzenia skarżącego zawarte w zażaleniu, że skarga dotyczy "jednej sprawy". Nie ulega wątpliwości, że skarżący w piśmie z dnia 4 września 2018 r. zaskarżył dwie decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o nr [...] i [...]. Od skargi na każdą z decyzji, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem, pobiera się wpis (art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a.). W takiej sytuacji mamy do czynienia z dwiema odrębnymi sprawami zarejestrowanymi pod kolejnymi numerami. Z uwagi więc na uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję nr [...] Sąd I instancji prawidłowo postanowił o jej odrzuceniu. Okoliczności związane z ewentualnym brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu mogą być przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie tylko w sytuacji wniesienia przez skarżącego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w odrębnym postępowaniu incydentalnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezzasadność podniesionych w zażaleniu zarzutów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.