Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 października 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 2379/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił F. D. K., M. S. sp. j. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 5 lipca 2017 r. nr... w przedmiocie nałożonej kary administracyjnej na przewoźnika.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji podkreślił, że Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia 5 lipca 2017 r. nr... utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia 17 marca 2017 r., nr... orzekającą o nałożeniu kary administracyjnej w wysokości 12 903,90 zł, stanowiącej równowartość 3000 EURO, na przewoźnika F. D. K., M. S. sp. j., za przywiezienie w dniu 14 lutego 2017 r. autobusem kursowym relacji K.-W. do granicy Rzeczypospolitej Polskiej obywatela Ukrainy D. T. ur. 4 listopada 1996 r., nieposiadającego ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Na powyższą decyzję z dnia 5 lipca 2017 r. F. D. K., M. S. sp. j. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, polegającym na obciążeniu karą niewłaściwego podmiotu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono ponadto, że zapłata nałożonej kary administracyjnej stanowi bardzo duże obciążenie finansowe dla skarżącego, który działa jako nieduży przewoźnik zarówno w transporcie osobowym, jak i drogowym towarów, dla którego każdy niespodziewany wydatek stanowi zagrożenie dla płynności finansowej firmy. Jednorazowa zapłata takiej kwoty oznacza, że skarżący nie będzie w stanie terminowo uregulować innych zobowiązań, co naraża go na ryzyko poniesienia kosztów windykacji wierzycieli. Ewentualna zapłata kary spowoduje zachwianie płynności finansowej skarżącego i późniejszy zwrot tych środków nie doprowadzi do odwrócenia skutków błędnie wydanej decyzji. W związku z czym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy jest, w ocenie pełnomocnika skarżącej, w pełni uzasadnione.
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu, brak zobrazowania sytuacji finansowej strony powodował, że niemożliwym było dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji i uiszczenie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie sama wysokość nałożonej kary, ale jej odniesienie do sytuacji finansowej skarżącego ma znaczenie przy ocenie, czy wykonanie aktu spowoduje wystąpienie po jego stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd wskazał również, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka F. D. K., M. S. sp. j. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 5 lipca 2017 r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazując, że kwota 12.903,90 zł stanowi wielokrotność przeciętnych krajowych zarobków brutto w trzecim kwartale 2017 r.; tj. kwoty 4 511 zł (wg danych GUS). Zatem nałożona kara finansowa stanowi w przybliżeniu trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce polskiej. Skarżący to spółka jawna utworzona przez dwie osoby fizyczne, która w przeważającej mierze działa na rynku przewozu drogowego towarów. Z tego tytułu głównie uzyskuje przychody. Płatności na rynku transportowym odbywają się w terminach 30-dniowych, 45-dniowych, 60-dniowych oraz nawet 90-dniowych.
Skarżący korzysta z linii kredytowych w celu zachowania płynności finansowej. Jako przedsiębiorca transportowy, Skarżący posiada w swoim taborze pojazdy leasingowane, za które również ponosi wysokie koszty. Podobnie stałe koszty związane z zatrudnianiem pracowników, naprawy taboru oraz paliwa sprawiają, że nie ma możliwości zapłaty ww. kary bez nieodwracalnego uszczerbku dla kondycji finansowej przedsiębiorstwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że sam fakt, iż Spółce została wymierzona w postępowaniu administracyjnym kara pieniężna w wysokości 12 903,90 zł, nie może być przesądzający o udzieleniu jej z tego powodu ochrony tymczasowej, skarżąca nie przedstawiła bowiem okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji.
Po pierwsze wskazać należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. Po drugie, w orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. Skarżąca jednak ani we wniosku, ani w zażaleniu nie podjęła nawet próby wskazania na jakiekolwiek skutki decyzji konkretnie dotyczące skarżącej. Znajdujące się w zażaleniu ogólnikowe wskazanie na możliwość utraty płynności finansowej, czy równie ogólnikowe argumenty dotyczące rynku przewozu drogowego towarów, czy kosztów związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa nie wypełniają dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o kondycji finansowej spółki uniemożliwia dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych na rzeczywistą i najbardziej aktualną sytuację finansową Spółki.
Nie ulega wszakże wątpliwości, że dla pełnej oceny rzeczywistych możliwości płatniczych strony postępowania, która prowadzi działalność gospodarczą, niezbędna jest analiza całości przepływów finansowych związanych z prowadzeniem tej działalności.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie zabrakło uzasadnienia wniosku, w zakresie konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tym samym, zdaniem Sądu, spółka nie wykazała przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.
- - ---------------------- 4