Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1400/16 po rozpoznaniu wniosku I. P. i Ł. B. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, jednak nie oznacza to, iż w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Nakazu rozbiórki zjazdu zbudowanego z płyt betonowych nie można bowiem wprost porównywać do skutków wykonania np. nakazu rozbiórki zamieszkanego budynku mieszkalnego, czy budynku produkcyjnego istotnego dla funkcjonowania zakładu przemysłowego. Również ewentualnie poniesione koszty związane z wykonaniem rozbiórki nie mogą samodzielnie uzasadniać wniosku w tym zakresie. Sąd stwierdził, że brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił jego uwzględnienie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli I. P. i Ł. B., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – zwanej dalej: "P.p.s.a.") poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny faktu, iż strona wnosiła o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd w sytuacji nieprzychylenia się do niego przez Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. organ uwzględnił wniosek skarżących i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego orzeczenie Sądu pierwszej instancji z dnia 4 listopada 2016 r. winno zostać uchylone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Bezspornym jest, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie dnia [...] września 2016 r., który działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., wstrzymał wykonanie wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu o nawierzchni betonowej z działek ewid. nr [...] i [...] położonych w [...], wykonanego na działce ewid. nr [...], na długości działki ewid. nr [...]. Wobec zaistniałej sytuacji wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny należało uznać za bezprzedmiotowe, co winno skutkować umorzeniem wszczętego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 143/04). W warunkach bowiem funkcjonowania w obrocie prawnym rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie ma podstaw do wydania kolejnego postanowienia merytorycznego w tym przedmiocie.
W przeciwnym razie doprowadziłoby to sytuacji, w której jednocześnie w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwa sprzeczne rozstrzygnięcia: wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji i odmawiające wstrzymania wykonania. Byłaby to sytuacja niedopuszczalna z punktu widzenia pewności obrotu prawnego. Takie współistnienie rozbieżnych orzeczeń organu i sądu jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy organ w pierwszej kolejności odmówiłby wstrzymania wykonania aktu lub czynności, zaś sąd uznałby za zasadne udzielenie ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak tego rodzaju relacja.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji orzeczenia. W pkt 2 postanowienia orzeczono w oparciu o art. 189 w związku z art. 197 § 1 i 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.