Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 7 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 500/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania na wniosek skarżącej H. L. wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmianie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę sieci elektroenergetycznej i stacji transformatorowej, polegającej m.in. na zmianie lokalizacji kabla energetycznego, słupa oraz słupowej stacji transformatorowej.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartym w skardze, H. L. wskazała, że obecnie sprawa nie jest jeszcze przesądzona, a natychmiastowa wykonalność decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki zarówno dla inwestora, który może ponieść szkody finansowe, narażając się na ewentualną rozbiórkę wykonanych robót budowlanych, jak i dla skarżącej, w sytuacji, gdy – zdaniem skarżącej – nawet pobieżna analiza akt wskazuje, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych.
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżąca, wbrew obowiązkowi, nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie poparła bowiem wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd stwierdził, że nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie, czego nie uczyniła. Nie wykazała, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie sprecyzowała, jaką szkodę poniosłaby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.
Ponadto Sąd stwierdził, że wykonanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego co do zasady nie może powodować trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej – jako osoby nie będącej inwestorem, że podmiotowi korzystającemu z prawa zabudowy należy zapewnić realny system gwarancji przed nieuzasadnioną ingerencją innych podmiotów w to prawo, że wszelkie skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przed wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i który winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez to, że odmówiono wstrzymania wykonania decyzji "w części obejmującej (...) nieruchomość" należącą do skarżącej, mimo tego, że – jak twierdzi – wykonanie linii energetycznej w obecnym kształcie narusza jej własność, że zostaną zniszczone ogrodzenie oraz nasadzenia, oraz że linia energetyczna będzie inaczej posadowiona na gruncie niż wynika to z zaskarżonej decyzji (przebiegać będzie po działce skarżącej) z uwagi na "uchylenie postępowania scaleniowego w tym rejonie". Skarżąca dodała, że proponowany przebieg linii energetycznej i przybliżenie jej do granicy jej działek spowoduje problemy w zabudowie nieruchomości skarżącej, obniży ich wartość, a ponadto – zdaniem skarżącej – działki nr [...] i [...] "zostaną wyłączone z możliwości ich zabudowy", gdyż nie będzie możliwe wybudowanie na nich obiektu budowlanego w taki sposób, by zachować wymagane prawem odległości nowobudowanych obiektów od linii energetycznych.
Ponadto skarżąca stwierdziła, że projektant nie ustalił, gdzie w rzeczywistości przebiega granica pomiędzy jej działkami, a działką, na której ma być przeprowadzona inwestycja. Do zażalenia skarżąca dołączyła mapę, która potwierdzać ma nowy przebieg granic spornych nieruchomości.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, czy przytoczenie samych ustawowych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Niewystarczającym jest nawet przytoczenie w uzasadnieniu wniosku okoliczności, które jako normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi argumentami pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Okoliczności podnoszone tak we wniosku, jak i w zażaleniu, nie mogły stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż skarżąca w istocie podnosiła argumenty dotyczące prawidłowości wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i zmianie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę sieci elektroenergetycznej i stacji transformatorowej, polegającej m.in. na zmianie lokalizacji kabla energetycznego, słupa oraz słupowej stacji transformatorowej. Jest to więc argumentacja skargi wniesionej przez skarżącą. Tymczasem argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być tożsama z zarzutami wniesionej skargi. Zarzuty skargi dotyczą bowiem legalności zaskarżonego aktu, zaś we wniosku strona powinna wykazać okoliczności świadczące o nieodwracalnych skutkach, czy też o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania aktu. Zarzuty skargi nie mogą być oceniane w postępowaniu o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Zatem wszystkie te zarzuty, które dotyczą lokalizacji inwestycji blisko granic działek skarżącej, w tym zarzut, że linia energetyczna będzie przechodziła przez nieruchomości skarżącej z uwagi na nowe wyznaczenie granic pomiędzy działkami, będą oceniane na etapie rozpoznania skargi. Na tym etapie postępowania zaznaczyć tylko należy, że inwestor ma obowiązek zrealizować inwestycję zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym i zachować wynikające z niego odległości linii energetycznej od działek skarżącej. Jeżeli chodzi o argumenty dotyczące zniszczenia, podczas prowadzonych prac, ogrodzenia lub nasadzeń poczynionych na działkach skarżącej, to jakkolwiek – z uwagi na prowadzenie robót budowlanych w odległości zaledwie 0,5 m od nieruchomości skarżącej – sytuacji takiej nie można wykluczyć, to jednak nie można tu mówić ani o trudnych do usunięcia skutkach, ani o znacznej szkodzie, które są następstwem prawidłowego wykonania zaskarżonej decyzji i które ewentualnie poniesie skarżąca.
Do naprawienia wszelkich ewentualnych szkód powstałych podczas prowadzenia robót budowlanych zobowiązany będzie inwestor (wykonawca). Podmiot ten ma bowiem obowiązek przywrócić otoczenie inwestycji do stanu poprzedniego. W tej sprawie ewentualne szkody nie będą jednak ani znaczne, ani trudne do usunięcia.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.