Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji sprawie ze skargi J. C. (dalej "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie skarżący uczynił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o podjęciu zawieszonego postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który mógłby podlegać wykonaniu.
Dotyczy ono, jak wskazał Sąd I instancji, zawieszonego postępowania, tj. uruchamia proces, który będzie się toczyć na podstawie innego aktu prawnego – kreującego prawa i obowiązki skarżącego na gruncie prawa materialnego. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, w ocenie Sądu, nie może wywołać skutków w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków zatem nie można do niego zastosować mechanizmu przewidzianego w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji, pełnomocnik skarżącego wniosła zażalenie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Postanowieniu z dnia 20 września 2016 r. zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013r., poz. 267 t.j. ze zm. dalej k.p.a.) poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz nie istnieją już podstawy stanowiące przesłankę do obligatoryjnego zawieszenia z urzędu postępowania, tj., iż w przedmiotowej sprawie brak jest zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Takim zagadnieniem wstępnym, jak wskazuje pełnomocnik skarżącego, jest w niniejszej sprawie kwestia ustalenia odpowiedzialności karnej skarżącego w toczącej się przeciwko niemu sprawie karnej.
Pełnomocnik podkreślił, że na skutek przedstawionych zarzutów mogą zapaść różne rozstrzygnięcia w ww. sprawie - również korzystne dla skarżącego, dlatego istotne jest aby zachować zależność między rozstrzygnięciem sprawy i wydaniem decyzji (w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń), a uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu występują przesłanki wynikające z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przesłanką wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Zaś przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
W niniejszej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania aktu, który w istocie nie nadaje się do wykonania, gdyż dotyczy czynności procesowej. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że wniosek dotyczył postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania czyli trybu uruchamiającego pewien proces, a nie przesądzającego w żadnym stopniu o prawach i obowiązkach skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania postanowienia na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczącego zawieszenia postępowania w związku z zagadnieniem wstępnym, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również nie zawiera on usprawiedliwionych podstaw. Podjęcie zawieszonego postępowania nie przesądza w żaden sposób o jego wyniku, a w warunkach zaistniałych w niniejszej sprawie wynik postępowania administracyjnego jest skorelowany z postępowaniem karnym, gdyż to od wyniku postępowania karnego zależy wynik postępowania administracyjnego. W postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wyraźnie wskazał, że postępowanie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego, w którym zapadł nieprawomocny wyrok (sygn. [...]).
Natomiast prawomocny wyrok zapadł w dniu [...] stycznia 2016 r. w sprawie [...] co zobligowało organ do wszczęcia postępowania względem skarżącego w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
Mając na uwadze powyższą argumentację, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.