Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym M. W. i S. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. zobowiązującej skarżących do dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu pełniącego funkcję klatek dla zwierząt.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji skarżący podali, że ponieśli koszty związane z realizacją obiektu, a jego rozbiórka spowoduje dodatkowe koszty. W przypadku uwzględnienia skargi kolejne koszty generować będzie ponowne wykonanie kojców dla psów.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższy wniosek jest bardzo lakoniczny, a skarżący wskazali jedynie ogólnikowo na poniesione przez nich koszty wykonania obiektu, a także na koszty związane z dokonaniem rozbiórki i ewentualnym ponownym wykonaniem kojców dla psów. Samo jednak powołanie się na związane z wykonaniem decyzji konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Dla spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. W ocenie Sądu wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które uprawdopodobniłyby, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli M. i S. W., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na znaczne koszty wykonania "kwater dla psów", których rozbiórka generuje dodatkowe koszty, podobnie jak ponowne wykonanie kojców w przypadku uwzględnienia skargi. Nadto wskazali, że są emerytami, których przychody wynoszą ok. 3 tysięcy złotych, zaś koszt wykonania kojców wyniósł ok. 7 – 8 tysięcy złotych. W boksach znajdują się dwa psy, który pilnują posesji, a rozebranie kojców spowoduje, że zwierzęta nie będą miały schronienia.
Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. J. P. wniosła o podtrzymanie postanowienia Sądu pierwszej instancji, kwestionując wyjaśnienia strony żalącej i wskazując, że przedmiotowy obiekt jest wykorzystywany do nielegalnej hodowli psów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Oceniając w ten sposób okoliczności niniejszej sprawy, wyjaśnienia skarżących należało uznać za nieracjonalne. Nie sposób bowiem przyjąć, bez żadnych wątpliwości argumentacji, że skarżący dokonali budowy klatek o wymiarach 15,40 x 4,0 m (1,8 m wysokości) jedynie dla dwóch psów i w dodatku w sytuacji, gdy – jak sami wskazują – stanowiło to duży wysiłek finansowych dla ich gospodarstwa domowego. Ponadto, wątpliwości te nie mogą być tłumaczone na korzyść inwestorów, szczególnie w przypadku zaistnienia – jak wynika z akt sprawy – lokalnego konfliktu odnośnie sposobu wykorzystania tych klatek. Ponieważ ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu (art. 61 § 3 P.p.s.a.) spoczywa na wnioskodawcy, a skarżący nie sprostali temu obowiązkowi również w rozpoznawanym zażaleniu, to zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, że nie wykazali oni możliwości wystąpienia któregokolwiek z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu rozpoznawanego zażalenia.