Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1567/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K. Ś. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych.
Sąd wskazał, że uzasadniając złożony wniosek skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji doprowadzi do tego, że przed rozpoznaniem skargi skarżąca będzie zobligowana do wykonania robót budowlanych, co sprawi, że rozstrzygnięcie sądowe stanie się bezprzedmiotowe.
WINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...] odmówił wstrzymania wykonania wyżej przywołanej decyzji WINB z dnia [...] października 2014 r. stwierdzając, że stan techniczny budynku grozi katastrofą budowlaną. Może on zagrażać dobrom ustawowo chronionym.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z ustaleń WINB wynika, że stan techniczny przedmiotowego budynku grozi katastrofą budowlaną i może on zagrażać dobrom ustawowo chronionym, określonym w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W sytuacji występujących zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, nawet gdyby w przyszłości z różnych powodów Sąd uwzględnił skargę, to i tak nie można by mówić o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).
Sąd zwrócił uwagę, że z Rozdziału 6 Prawa budowlanego (art. 61 i n.) wynika obowiązek utrzymywania każdego obiektu budowlanego w należytym stanie, w tym poprzez remonty. Kierowany jest on do właścicieli lub zarządców budynków. Zatem nawet jeśli skarżąca będzie musiała przeprowadzić określone roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, to jedynie doprowadzi tym samym do stanu technicznego budynku wymaganego przez ustawodawcę, czyli postąpi zgodnie z wymogami ustawowymi kierowanymi do ogółu właścicieli i zarządców. W tej sytuacji zdaniem Sądu oczywiste jest, że nie są tu spełnione przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy stan techniczny nieużytkowanego budynku nie uzasadniał przyjęcia, iż grozi on katastrofą budowlaną i może zagrażać dobrom ustawowo chronionym.
Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę we wniosku przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca we wniosku wskazała jedynie, że brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do tego, że przed rozpoznaniem skargi skarżąca będzie zobligowana do wykonania robót budowlanych, a to sprawi, ze rozstrzygnięcie sądowe stanie się bezprzedmiotowe. Skarżąca nie wskazała zatem, ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zwrócić natomiast uwagę, że zawarty w zaskarżonej decyzji nakaz wykonania określonych robót budowlanych został wydany w związku z nieodpowiednim stanem technicznym budynku skarżącej, w celu zapobieżenia katastrofie budowlanej zagrażającej życiu i zdrowiu osób znajdujących się w pobliżu budynku. Uznać zatem należy, że właśnie wstrzymanie zaskarżonej decyzji mogłoby nieść ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz nieodwracalnych skutków, ze względu na choćby potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia ludzi spowodowane nienależytym stanem technicznym budynku. Natomiast wykonanie decyzji, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi.
W tej sytuacji postanowienie Sądu I instancji, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.