Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Do skargi dołączył potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych.
Zarządzeniem z dnia 5 października 2016 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oraz § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie, wezwała stronę skarżącą – W. S. do uiszczenia kwoty 400 złotych tytułem brakującej części wpisu sądowego od skargi, który został uiszczony jedynie w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zażaleniem z dnia 10 listopada 2016 r. W. S. zaskarżył powyższe zarządzenie w całości i wniósł o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu wynosi 500 a nie 100 złotych
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, uiścił opłatę pod rygorem odrzucenia skargi.
Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pismem, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie, w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a., jest m. in. skarga. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu.
Rozpoznając zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu sądowego Naczelny Sąd Administracyjny bada czy zarządzenie to zostało wydane we właściwym trybie i czy wpis (jego charakter i wysokość) wskazany w zarządzeniu jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sąd nie bada innych okoliczności, w szczególności tych powiązanych z zarzutami wywiedzionymi w skardze.
Mając tak określony przedmiot sądowej kontroli, po analizie akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z dnia 5 października 2016 r. jest prawidłowe. Wobec stwierdzenia uiszczenia niepełnej wysokości wpisu od skargi należało wezwać skarżącego do uzupełnienia uiszczonego wpisu (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.) w wysokości wynikającej z przepisów rozporządzenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu na decyzję wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki, która jest decyzją z zakresu budownictwa i architektury. Wobec tego Przewodnicząca Wydziału prawidłowo wskazała w zarządzeniu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł.
Wobec powyższego należy uznać, że zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II było prawidłowe tak pod względem procesowym, jak i materialnym.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.