Postanowienie NSA z 21 lutego 2006 r., II OZ 149/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 835/05 o przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w 3/5 części i oddaleniu wniosku w pozostałym zakresie

Sprawa

w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2005 r., zn. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącej A. M. prawo pomocy w zakresie częściowym zwalniając ją od kosztów wpisu sądowego w 3/5 wysokości wpisu od skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje jedynie w przypadku braku jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów postępowania, w sprawie tej natomiast Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż skarżąca, utrzymująca się wraz z mężem i dorosłą córką z rent w wysokości ok. 1450 zł., nie ma jakichkolwiek środków na pokrycie choćby części kosztów postępowania. Zwalniając skarżącą od części wpisu Sąd zauważył jednak, że sytuacja majątkowa nie pozwala na poniesienie przez skarżącą pełnych kosztów postępowania.

Postanowienie to zostało zaskarżone przez A. M. pismem z dnia 17 listopada 2005 r. W zażaleniu tym skarżąca poniosła, oprócz okoliczności zawartych we wniosku, że pokrycie nawet w części wpisu sądowego uniemożliwiłoby wykupienie przez skarżącą części leków niezbędnych do kontynuowania leczenia swojego i męża. Ponadto skarżąca dodała, że w chwili obecnej ma na utrzymaniu dodatkowo niepracującego syna P. M.. Do zażalenia skarżąca ponownie załączyła dowód opłaty za naukę córki w miesiącach lipcu i wrześniu 2005 r., odcinki rent poświadczające wysokość uzyskiwanego dochodu, karty leczenia szpitalnego i zaświadczenia lekarskie potwierdzające przedstawione we wniosku problemy zdrowotne oraz zaświadczenie Urzędu Pracy w Myślenicach, z którego wynika, że Piotr Machnik jest zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 10 października 2005 r.

W dniu 18 listopada 2005 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania L. T., który zarzucił, ze oświadczenia składane przez A. M. nie są zgodne z prawdą, ponieważ córka A. M., (według oświadczenia skarżącej A. M. pozostająca na jej wyłącznym utrzymaniu) od dwóch lat pracuje w sklepie odzieżowym w Dobczycach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne. Należy podkreślić, że przepisy na mocy których można starać się o przyznanie prawa pomocy mając charakter szczególny, a możliwość ich zastosowania zależy od wykazanej we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacji. Nie ulega wątpliwości, że obciążenie skarżącej pełnymi kosztami postępowania mogłoby spowodować znaczny uszczerbek w utrzymaniu koniecznym jej rodziny. Jednakże brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania nie jest równoznaczny z brakiem możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżąca posiada stały dochód, z którego jest w stanie wygospodarować kwotę 160 zł. miesięcznie na pokrycie kosztów prywatnej nauki pełnoletniej córki. Należy zauważyć, że wydatku tego nie można zaliczyć do wydatków koniecznych, których zaspokojenie jest priorytetowe dla strony skarżącej. Skarżąca powołała się we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a następnie w zażaleniu na wysokie koszty leczenia przewlekłych schorzeń męża i swoich, nie przedstawiła jednak żadnych dowodów świadczących o wysokości ponoszonych wydatkach. W tej sytuacji trudno jest bezkrytycznie uznać, że skarżąca opłacając naukę córki w wysokości 160 zł. miesięcznie nie jest w stanie ponieść jednorazowego kosztu sądowego w wysokości 200 zł. Przypomnienia wymaga fakt, iż stosownie do generalnej zasady postępowania przed sądami administracyjnymi, strony są obowiązane pokryć koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Niemniej jednak w przypadku uwzględnienia skargi, skarżąca będzie miała prawo ubiegania się o zwrot poniesionych kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sad Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia skarżącej, dlatego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.