Postanowienie NSA z 26 lutego 2010 r., II OZ 149/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 409/09 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 1 grudnia 2009 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący M. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Zgodnie ze złożonym przez wnioskodawcę oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, z którą zamieszkuje w lokalu o powierzchni 46 m2, źródłem dochodu małżonków są emerytury oraz wynagrodzenie za pracę skarżącego w łącznej kwocie 5 470 zł brutto miesięcznie. Skarżący posiada oszczędności w wysokości 20 000 zł. Skarżący ponosi wydatki związane z zakupem leków, wizytami lekarskimi oraz pomocą dla syna i jego rodziny w wysokości 500 zł miesięcznie. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika ponadto, że miesięczny dochód skarżącego i jego żony wynosi łącznie 4 612,56 zł netto, zaś średnie koszty utrzymania to ok. 700 zł. W dniu 16 listopada 2009 r. skarżący zdeponował na terminowej, 5- cio miesięcznej lokacie bankowej kwotę 21 800 zł.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu okoliczności wskazują, że wnioskodawca nie jest człowiekiem ubogim, pozbawionym majątku i środków do życia. Po pomniejszeniu łącznego miesięcznego dochodu uzyskiwanego przez małżonków o ponoszone przez nich udokumentowane koszty utrzymania oraz innych wydatków wskazywanych we wniosku (wydatki na leki, leczenie oraz pomoc rodzinie syna - nawet przyjmując je w wysokości podanej przez wnioskodawcę) pozostaje kwota ponad 3 000 zł miesięcznie, którą skarżący może przeznaczyć na uiszczenie kosztów zastępstwa prawnego z wyboru. Skarżący ma ponadto zgromadzone znaczne środki na lokacie w banku, a to, że jest to lokata terminowa nie oznacza, że wnioskodawca nie ma dostępu do swych oszczędności i że nie może ich wykorzystać w celu dochodzenia swych praw przed sądem. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał ustawowych przesłanek do przyznania mu prawa pomocy - iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby znajdował się sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku trafnie stwierdził, że skarżący nie należy do osób ubogich, pozbawionych środków do życia lub których środki te są ograniczone. Z informacji podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, z którą zamieszkuje w lokalu o powierzchni 46 m2, źródłem dochodu małżonków są emerytury oraz wynagrodzenie za pracę skarżącego w łącznej kwocie 5 470 zł brutto miesięcznie. Skarżący posiada ponadto oszczędności w wysokości 20 000 zł. Powyższe wskazuje, że nie jest on osobą, która nie byłaby w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.

W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. odmówił M. C. przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.