Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 22 listopada 2004 r. odrzucił zażalenie Z. L. na postanowienie tegoż sądu z dnia 25 października 2004 r. W uzasadnieniu sąd podał, iż adwokat Z. L., działając w imieniu własnym wniósł podlegające wpisowi stałemu zażalenie, uiszczając należną opłatę poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej, co bezpośrednio uzasadnia zastosowanie rygoru przewidzianego w art. 221 w związku z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z. L. wniósł zażalenie na to postanowienie podnosząc, że sama forma zapłaty wpisu jest drugorzędnym i nieistotnym zagadnieniem, a tak drobne uchybienie formalne może zostać łatwo naprawione. Dlatego art. 219 § 2 wymienionej ustawy, nie dawał dostatecznej podstawy do zastosowania art. 221, tym bardziej, że nie występuje w sprawie adwokat lub radca prawny jako pełnomocnik.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu, przedmiotową opłatę uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tegoż sądu. Zatem powoływana ustawa przewiduje, jako dopuszczalne, tylko dwa w/w sposoby uiszczania opłaty sądowej. Oznacza to, że uiszczenie tej opłaty znakami opłaty sądowej jest nieskuteczne. Ponadto, na mocy art. 221 powołanej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie sporządzone przez adwokata zażalenie nie zostało należycie opłacone, gdyż jak wynika z powyższego, naklejenie na pismo procesowe znaków opłaty sądowej – co miało miejsce w sprawie – nie pozwala przyjąć, iż wymagany wpis został uiszczony. Nieistotny jest ponadto, podniesiony przez skarżącego argument, iż będąc adwokatem działał on wyłącznie we własnym imieniu, gdyż art. 221 ustawy dotyczy pism wnoszonych przez profesjonalistów, bez względu na to, czy występują oni w charakterze pełnomocników, czy też nie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.