Postanowienie NSA z 24 lutego 2006 r., II OZ 152/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1021/05 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za legalizację budynku gospodarczo-garażowego p o s t a n a w i a zażalenie oddalić

Skład

Sędzia NSA Ludwik Żukowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1021/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił złożony przez Z. Z. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2005 r. nr [...], w którym nałożono na skarżącego opłatę za legalizację wzniesionego przez niego budynku gospodarczo-garażowego bez wymaganego pozwolenia.

Uzasadniając to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że ani w treści zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ani też w treści złożonego w sprawie pisma procesowego z dnia 17 maja 2005 r. skarżący nie powołał się na żaden argument, który mógłby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia. Sąd zauważył przy tym, że stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie takiego wniosku jest uzależnione od wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie tylko nie wskazał we wniosku, która z tych przesłanek w jego ocenie zachodzi, ale też w żaden sposób go nie uzasadnił. Ograniczył się wyłącznie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania postanowienia przez sąd. Z tych względów brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Z postanowieniem tym nie zgodził się Z. Z. składając na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Argumentując zażalenie podniósł, że wbrew poglądowi Sądu I instancji, nie miał obowiązku uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia i wykazywać niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W jego ocenie już samo złożenie skargi i znane sądowi okoliczności sprawy były wystarczające do uwzględnienia wniosku. Skarżący dodał też, że wyegzekwowanie opłaty legalizacyjnej w wysokości 15 000 zł nie odpowiada jego możliwościom ekonomicznym. Jest z zawodu nauczycielem, uzyskuje miesięcznie wynagrodzenie w wysokości 1 600 zł netto. Ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 15 i 22 lat. Mógłby wprawdzie zaciągnąć pożyczkę, ale wiążące się z tym koszty nie będą pozostawać we właściwej proporcji z kosztami utrzymania gospodarstwa domowego.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia organu.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie ustosunkował się do złożonego zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż nie ma racji skarżący twierdząc, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia organu nie wymaga uzasadnienia. To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że w badanej przez Sąd sprawie zaszła co najmniej jedna z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko wyrażone w swoim dotychczasowym orzecznictwie, zgodnie z którym brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia uniemożliwia jego merytoryczne zbadanie. Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek tego wstrzymania (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt

FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).

Poza sporem pozostaje, że złożony przez Zbigniewa Ziębę wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Na poparcie wniosku skarżący nie przywołał też żadnego argumentu w piśmie procesowym z dnia 17 maja 2005 r. Dopiero w zażaleniu zaznaczył, że wysokość podlegającej egzekucji opłaty legalizującej wzniesiony bez pozwolenia budynek w kwocie 15 000 zł stoi w dysproporcji z jego wynagrodzeniem wynoszącym miesięcznie 1 600 zł netto. Ponosi bowiem koszty związane z utrzymaniem domu i rodziny, a ewentualne zadłużenie się w celu wykonania postanowienia nie poprawi jego sytuacji ekonomicznej.

Przedstawione argumenty zażalenia nie mogą podważyć legalności zaskarżonego postanowienia oraz spowodować uwzględnienia zażalenia. Przede wszystkim już z istoty opłaty legalizacyjnej, którą skarżącemu wymierzyły organy nadzoru budowlanego wynika jej uprzywilejowana funkcja w stosunku do zwykłej sankcji administracyjnej za wzniesienie budynku bez wymaganego pozwolenia, jaką jest nakaz rozbiórki takiego obiektu. Godząc się na poniesienie tej formy dolegliwości skarżący powinien był tak układać swoje decyzje ekonomiczne, aby planowane korzystanie ze wzniesionego nielegalnie budynku odbywało się jak najmniejszym kosztem. Gdyby bowiem ta forma przywrócenia stanu do zgodnego z prawem w ocenie skarżącego nie była adekwatna do jego możliwości finansowych nie powinien zabiegać o legalizację budynku, ale pogodzić się z nakazem rozbiórki.

Nie zasługuje na akceptację argument, zgodnie z którym wynagrodzenie uzyskiwane przez nauczyciela w wysokości 1 600 zł netto nie pozostawia żadnych możliwości regulacji zobowiązań poza bieżącym utrzymywaniem domu. Gdyby tak w istocie było, skarżący nigdy nie podjąłby się inwestowania w budowę dodatkowego budynku o przeznaczeniu gospodarczym oraz na garaż. Zresztą funkcja takiego budynku wyraźnie wskazuje, że skarżący wykorzystuje lub ma zamiar go wykorzystywać w celu przechowywania samochodu. W ocenie Sądu utrzymywanie samochodu na własne potrzeby nie może w żadnej mierze dawać pierwszeństwa przed regulacją publicznych obowiązków, jak chciałby tego skarżący.

Niezależnie od tego, czas pracy nauczyciela, nawet zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin nauczania stwarza szerokie możliwości podejmowania dodatkowego zatrudnienia w celu poprawy sytuacji ekonomicznej rodziny. Dodatkowo, co skarżący sam przyznał w zażaleniu, w jego możliwościach jest zaciągnięcie pożyczki. Skarżący pominął jednak zupełnie, że spłatę takiej pożyczki można rozłożyć na wiele rat. Trudno zaś twierdzić, że ten sposób regulacji własnych długów powoduje "trudne" do odwrócenia skutki wcześniejszych decyzji ekonomicznych, albo też przesądza o "znacznym" charakterze ewentualnej szkody, jak wymaga tego przepis art. 61 § 3 p.p.s.a.

Chybiony jest też argument zażalenia dotyczący konieczności utrzymywania przez skarżącego pełnoletniej już córki (w wieku 22 lat), która przecież samodzielnie może czerpać środki własnego utrzymania, a dodatkowo nieść pomoc rodzinie, wspólnie z którą zamieszkuje.

Wszystkie te względy powodują, że skarżący nie wykazał by wskutek wykonania zaskarżonego postanowienia mógł doznać dolegliwości, którym nie mógłby podołać własnym staraniem. Rację miał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie twierdząc w zaskarżonym postanowieniu, że w badanej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i właściwie ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego nie mógł zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, należało w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.