Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 11 października 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1726/15, odrzucił zażalenie A. W. na postanowienie tego Sądu z 2 sierpnia 2016 r., którym Sąd – po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej – utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 29 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] września 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca stwierdziła, że spełnia – co w jej ocenie zostało wykazane – przesłanki do przyznania prawa pomocy.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności, z uwagi na zarzut zażalenia, wyjaśnić należy, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie jest odmowa przyznania skarżącej prawa pomocy, lecz dopuszczalność zażalenia na postanowienie sądu wojewódzkiego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym w tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (§ 2). To zaś oznacza, że na postanowienie wydane przez sąd wojewódzki w wyniku rozpoznania sprzeciwu nie przysługiwało zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesione na takie postanowienie zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.