Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3 i art. 220 § 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi przez wskazanie nr PESEL skarżącego, uiszczenie wpisu sadowego od skargi i opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania.
Sąd wskazał, że z urzędowego poświadczenia doręczenia korespondencji wynika, iż zawiadomienie o przesyłce, zawierające powyższe wezwania (zarówno do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi) zostało wysłane (drogą elektroniczną na adres elektroniczny przedstawiciela ustawowego małoletniego) w dniu 6 grudnia 2022 r. Z uwagi na nieodebranie ww. wezwań w terminie 7 dni, przesłano powtórne zawiadomienie w dniu 14 grudnia 2022 r. i nadal nie zostało odebrane przez przedstawiciela ustawowego. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego, Sąd po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 74a § 6 p.p.s.a.). Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (art. 74a § 7 p.p.s.a.), zaś w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a). Zarządzeniem z 27 stycznia 2023 r. (zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a.), doręczenie zostało uznane za dokonane w dniu 20 grudnia 2022 r. Od tej daty upływał termin na wykonanie wezwań Sądu. Oznacza to, że siedmiodniowy termin na wykonanie wezwań upłynął bezskutecznie 27 grudnia 2022 r. Pomimo upływu terminu, strona nie dopełniła ww. czynności. Nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłat do niniejszej sprawy. W konsekwencji niewykonanie ww. wezwań Sądu, uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła strona skarżąca, zarzucając mu niezgodność z obowiązującym prawem oraz nieuwzględnienie wszystkich faktów. Ponadto w zażaleniu zawarto oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 391 § 1d Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Stosownie do art. 74a § 1 p.p.s.a. doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków:
- wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo;
- wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny;
- wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny.
Zgodnie z art. 74a § 2 p.p.s.a. jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, złożenie oświadczenia w formie papierowej należy uznać za nieskuteczne (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2022 r., II OZ 250/22, a także B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 74a).
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła do Sądu skargę za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (platformy ePUAP) na elektroniczną skrzynkę podawczą Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednocześnie strona skarżąca składając w ten sposób skargę nie zawarła oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism drogą elektroniczną. Ponadto do czasu wysłania wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca nie nadesłała (także drogą elektroniczną) żadnego innego pisma, w którym zawarto by takie oświadczenie. Dopiero w zażaleniu zamieszczono stosowne oświadczenie.
Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo doręczył wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi za pomocą platformy ePUAP na adres skrzynki: [...]. Wobec niepodjęcia przesyłki, doręczenie odbyło się w trybie zastępczym ze skutkiem doręczenia, o jakim mowa w art. 74a § 8 p.p.s.a. Jak niewadliwie ocenił Sąd I instancji, doręczenie zostało uznane za dokonane w dniu 20 grudnia 2022 r., co oznacza, że do dnia 27 grudnia 2022 r. przysługiwał stronie skarżącej termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pomimo upływu terminu, strona nie dopełniła ww. czynności. Tej zaś oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, poprzestając na ogólnych twierdzeniach, że odrzucenie skargi nastąpiło niezgodnie z obowiązującym prawem oraz że nie uwzględniono wszystkich faktów.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3 i art. 220 § 3a p.p.s.a. i odrzucił skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.