Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 28/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną J. M. i T. M. od wyroku tegoż Sądu z dnia 11 kwietnia 2017 r.
Sąd, powołując się na treść art. 175 § 1, art. 176 § 2, art. 177 § 1 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w analizowanej sprawie pełnomocnik skarżących przesłał oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. w jednym egzemplarzu. W związku z powyższym został wezwany do przesłania jego pięciu odpisów – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 19 lipca 2017 r. Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie w dniu 26 lipca 2017 r. W ocenie Sądu, nieprzesłanie, pomimo wezwania, odpisów pisma zawierającego oświadczenie, o którym mowa w art. 176 § 2 p.p.s.a. celem ich doręczenia pozostałym stronom postępowania, stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA: z 25 sierpnia 2017 r., II OZ 807/17).
Zażalenie od powyższego postanowienia wnieśli skarżący, podnosząc, że skierowane do pełnomocnika wezwanie do nadesłania odpisów pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy pozbawione było rygoru w postaci odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Strona skarżąca ma rację, że skuteczność określonego wezwania zależy od wskazanego w nim rygoru. W okolicznościach tej sprawy, pomimo, że strona skarżąca została wezwana do nadesłania odpisów pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, jednak w wezwaniu nie wskazano rygoru, który pozwalałby na odrzucenie skargi kasacyjnej w związku z brakiem nadesłania wymaganej ilości odpisów pisma procesowego. Dlatego należy uznać, że Sąd wadliwie zastosował art. 178 p.p.s.a., odrzucając skargę kasacyjną. Obowiązek zastosowania określonego rygoru przez Sąd wynika bowiem z art. 49 § 1 w zw. z art. 176 § 2 i art. 178 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.