Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Ekologicznego Stowarzyszenia Przyjaciół Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego z siedzibą w Łężycach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z dnia 10 sierpnia 2011 r. oraz poprzedzającej decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 22 lutego 2011 r. w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja wydana została w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji sklasyfikowanej jako instalacja do składowania odpadów, z wyłączeniem odpadów obojętnych, o zdolności przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności ponad 25.000 ton na terenie Zakładu "EKO DOLINA" Spółki z o.o. w miejscowości Łężyce. W skardze na powyższą decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji w zakresie, w jakim ta decyzja nie została uchylona. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzje mogą wywołać nieodwracalne skutki. Wskazano, że wątpliwym jest żeby w przypadku złożenia w kwaterze B2 odpadów, nawet w wypadku uchylenia decyzji przez Sąd I instancji, z tej kwatery następnie zostały usunięte. Ponadto usuwanie raz złożonych odpadów stanowiłoby dalsze poważne zagrożenie dla środowiska.
Uwzględniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że stowarzyszenie uprawdopodobniło, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu I instancji, niewątpliwie rozpoczęcie składowania odpadów w nowej kwaterze, jak również ewentualna konieczność usunięcia złożonych w niej odpadów, "będzie stanowiło istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a przy tym nie będzie to sytuacja obojętna dla środowiska". Ponadto po rozpoczęciu procesu składowania odpadów w nowej kwaterze, potencjalne następcze czynności zmierzające do przywrócenia stanu kwatery sprzed umieszczenia w niej odpadów (opróżnienie), będą wymagały zastosowania stosunkowo dużego nakładu sił i środków. Zatem, skorzystanie z uprawnień wynikających z udzielonego pozwolenia zintegrowanego przez podmiot na rzecz którego wydano zaskarżoną decyzję mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Minister Środowiska zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej prowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ zarzucił również brak wyważenia interesów stron postępowania. Ponadto zarzucił naruszenie art. 61 § 1 i 3 w związku z art. 133 p.p.s.a. poprzez oparcie się wyłącznie na ogólnikowych stwierdzeniach strony bez poparcia ich żadną analizą materiału dowodowego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła także spółka "EKO DOLINA". Spółka zarzuciła pozbawienie jej jako uczestnika postępowania, prawa do udziału w postępowaniu poprzedzającym rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Zarzuciła również błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca mogą spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i jego zmianę poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
W odpowiedzi na zażalenie Ministra Środowiska, Ekologiczne Stowarzyszenie Przyjaciół Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego "Ekopark" z siedzibą w Łużycach wniosło o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenia, Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżące stowarzyszenie uprawdopodobniło zaistnienie przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek strony został oparty na ogólnikowych stwierdzeniach, które w zasadzie sprowadzały się do stwierdzenia, że dojdzie do wykonywania przez Spółkę uprawnień wynikających z zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Oczywistym jest, że w każdym przypadku wykonanie decyzji przyznającej określone uprawnienie powoduje zmiany spowodowane działalności danego podmiotu, ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).
Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny. Takie okoliczności nie zostały w skardze wskazane, a ponadto Sąd I instancji powinien był uwzględnić całość akt sprawy i na tej podstawie wydać rozstrzygnięcie. Tymczasem analiza zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie pozwala na uznanie, że Sąd I instancji takiej oceny dokonał. Ponownie rozpoznając wniosek Sąd I instancji zobowiązany będzie uwzględnić również argumenty i zarzuty podnoszone przez strony w zażaleniach oraz odpowiedziach na zażalenia.
Z powyższych względów i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.