Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 73/16 odrzucił skargę M. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 lutego 2016 r. M. S. i R. S. wezwani zostali solidarnie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 102 odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych fotokopii – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu tym każdego ze skarżących poinformowano, że nadesłanie wymaganej liczby odpisów skargi przez jednego z nich zwalnia z tego obowiązku drugiego skarżącego. Jednocześnie, skarżący wezwani zostali do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu tym pouczono skarżących, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia drugiego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia. Przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym jednocześnie w dniu 24 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru karta 13 i 14).
Biorąc pod uwagę, że termin do wykonania powyższych czynności upływał dla skarżących w dniu 2 marca 2016 r., zaś z akt sprawy wynika, że w terminie tym skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi, ani nie uiścili wpisu sądowego – co potwierdza notatka urzędowa sporządzona przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Gdańsku w dniu 29 marca 2016 r. (karta 15), Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę odrzucił.
Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli uczestnicy postępowania E. S. i W. G., domagając się jego zmiany oraz przeprowadzenia rozprawy. Wskazali, iż zgodnie z art. 214 P.p.s.a. pismo wniesione przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne to podlegają jednej opłacie oraz, że "lista stron", którą dysponuje Sąd pierwszej instancji jest nieaktualna, ponieważ wielu właścicieli lokali zmarło, bądź zbyło lokale, a ich następcy prawni nie zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu.
W odpowiedzi na zażalenia S. G. wniósł, by skarżący udzielili informacji co do nazwisk zmarłych osób.
W odpowiedzi na zażalenie W. G., E. S. wniosła o jego uwzględnienie.
W odpowiedzi na zażalenie E. S., W. G. wniósł o jego uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, art. 47 § 1 P.p.s.a przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia.
Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 lutego 2016 r. M. S. i R. S. wezwani zostali do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 102 odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych fotokopii oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym jednocześnie w dniu 24 lutego 2016 r. Skoro w wyznaczonym 7-dniowym terminie obowiązki wynikające z zarządzenia nie zostały przez skarżących wykonane, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie i w konsekwencji wniesioną skargę odrzucił.
Odnosząc się do twierdzeń uczestników postępowania należy wskazać, że skarga w niniejszej sprawie została zainicjowana pismem M. i R. S., w związku z czym osoby te zostały wezwane solidarnie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia stosowego wpisu. Wbrew wywodom żalących się nie można było przyjąć aby wszystkie osoby, które wniosły skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] (których skargi zostały zarejestrowane pod innymi sygnaturami) zostały objęte jednym wpisem, bowiem są one właścicielami (współwłaścicielami) różnych nieruchomości, zatem ich uprawnienia, czy obowiązki nie są wspólne – jak tego wymaga art. 214 § 2 P.p.s.a. – gdyż nie wynikają z tego samego tytułu prawnego. Nie było więc podstaw do tego, aby wezwać je do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia "prowadzenia postępowania bez udziału wszystkich stron postępowania" pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości podjętego przez Sąd pierwszej instancji. Z uwagi na fakt, że skarżący nie sprostali wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 lutego 2012 r., zasadnym było odrzucenie skargi, co oznacza, że nie nadano jej dalszego biegu, a więc w sprawie nie toczyło się postępowanie sądowe, które naruszyłoby interesy innych osób, niż skarżących.
Z tych względów zażalenia, jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a.