Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1218/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie ze skargi J.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów, odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 5 maja 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił J.H. przyznania prawa pomocy.
W terminie otwartym strona skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 5 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Pismem z dnia 26 maja 2017 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie z dnia 5 maja 2017 r.
Powyższe zażalenie zostało przez Sąd odrzucone jako niedopuszczalne. Dalej Sąd wyjaśnił, że przyczyną odrzucenia zażalenia na ww. postanowienie z dnia 5 maja 2017 r. było to, że w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, a zatem na postanowienie sądu nie służy już zażalenie, gdyż kończy ono postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Na skutek wejścia w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) na postanowienie sądu pierwszej instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza że: po pierwsze - postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie - na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazane są postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia (porównaj: postanowienie NSA z 6.02.2018r. II OZ 138/18, npubl.).
Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zostało zakończone w tej sprawie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2017 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Żadne środki odwoławcze od tego postanowienia nie przysługują, a wniesione zażalenie prawidłowo zostało odrzucone przez Sąd pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.