Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 179/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W. G.-G., zw. dalej skarżącą, od wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2015 r. oddalającego skargi B. C. oraz G. G.-C. i W. G.-G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 20 listopada 2014 r., znak..., w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych.
Sąd I instancji wskazał, że pismem z 5 października 2015 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. Zarządzeniem z dnia 13 października 2015 r. wezwano skarżącą do nadesłania pięciu odpisów skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Odpis zarządzenia został wysłany na adres pełnomocnika (karta 78). Przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniu 23 października i 2 listopada 2015 r.) i nie została podjęta w terminie. Następnie w dniu 10 listopada 2015 r. została zwrócona do Sądu.
Zatem dniem doręczenia był dzień 6 listopada 2015 r. (piątek). Termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 13 listopada 2015 r. W zakreślonym przed Sąd terminie nie nadesłano wymaganych odpisów skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że wskutek niezachowania warunków formalnych - nie nadesłania odpisów skargi kasacyjnej - skardze kasacyjnej strony nie można było nadać dalszego biegu, albowiem obowiązkiem Sądu było doręczenie odpisów skargi kasacyjnej występującym w sprawie pozostałym stronom. Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w związku z art. 176 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe orzeczenie pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów art. 178 w zw. z art. 176 i art. 47 § 1 p.p.s.a. oraz art. 73 § 2, 3 i 4 p.p.s.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie Sądu I instancji, jako oparte na błędnie ustalonych okolicznościach faktycznych, winno zostać uchylone. Zdaniem pełnomocnika do naruszenia wskazanych na wstępie przepisów postępowania doszło na skutek błędnego ustalenia skuteczności doręczenia skarżącej pisma zawierającego zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego zażaleniem postanowienia, odrzucającego skargę strony, jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 5 października 2015 r., tj. nadesłanie 6 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Przepis § 2 omawianego art. 73 p.p.s.a. określa, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy – art. 73 § 3 p.p.s.a. Niepodjęcie przesyłki w terminach określonych w powołanych przepisach i skutkujące jego zwrotem do nadawcy, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., powoduje przyjęcie domniemania doręczenia przesyłki adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone między innymi poprzez wykazanie, że instytucja zajmująca się doręczaniem przesyłek nie wypełniła, podejmując próbę doręczenia adresatowi przesyłki, procedury opisanej w przywołanym przepisie lub procedura ta została naruszona w sposób uniemożliwiający przyjęcie domniemania doręczenia.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że przesyłka zawierająca wezwanie pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 5 października 2015 r., tj. nadesłanie 6 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej została wyekspediowana z Sądu 20 października 2015 r. Kwestią sporną jest to, czy zostały dochowane wymogi z art. 73 p.p.s.a., w szczególności wymóg zawiadomienia o nadejściu pisma.
W zażaleniu pełnomocnik strony twierdzi, że doręczenie przesyłki było wadliwe, ponieważ druk potwierdzenia odbioru przesyłki nie zawierał informacji o zawiadomieniu adresata o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym.
Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa przesyłka została przesłana przez Sąd na adres wskazany przez pełnomocnika (k. 68), zaś po dwukrotnym awizowaniu 23 października 2015 r. i 2 listopada 2015 r., co wbrew twierdzeniom pełnomocnika, potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru i adnotacja na kopercie (k.
78) została zwrócona do Sądu z adnotacją "zwrot − nie podjęto w terminie". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje również adnotacja, że podczas próby doręczenia lokal był zamknięty, w związku z czym, przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej.
Tym samym informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie (odciski stempli pocztowych wraz z adnotacjami doręczyciela dokonywanymi przy odpowiednich datach uwidocznionych na stemplach oraz na zwrotnym poświadczeniu odbioru) wskazują, że procedura doręczenia przeprowadzona została przez doręczyciela w sposób prawidłowy.
W konsekwencji dowód w postaci potwierdzenia odbioru i koperty, potwierdza prawidłowość przeprowadzenia procedury doręczenia w sposób określony w art. 73 § 1-3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro pełnomocnik skarżącej został niewadliwie powiadomiony o konieczności nadesłania odpisów skargi kasacyjnej, to brak nadesłania odpisów w terminie siedmiu dni od dnia niepodważonego w sposób skuteczny doręczenia zastępczego przesyłki skutkował, odrzuceniem skargi kasacyjnej, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił.
Odnosząc się do wniosku organu w zakresie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.
Z tych względów, na podstawie art. 197 § 1 i § 2 w związku z art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.