Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 699/16 oddalił wniosek M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 14 października 2016 r. do WSA we Wrocławiu wpłynęła, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, skarga M. G. na postanowienie DWINB we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) dla miasta Wrocławia nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie 1000 zł. Formułując żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia, pełnomocnik skarżącej wniósł również o wstrzymanie jego wykonania.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został w żaden sposób uzasadniony. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił zatem istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako: Ppsa).
Zażaleniem – reprezentowana przez pełnomocnika – M. G. zaskarżyła w całości ww. postanowienie, zarzucając mu:
- - niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 2 i 3 Ppsa,
- - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Wobec powyższego wnosi o:
- 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
- 2. ewentualnie wstrzymanie wykonania postanowienia PINB dla miasta Wrocławia z dnia [...] lutego 2016 r.;
- 3. dopuszczenie wnioskowanych dowodów, w szczególności treści protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2013 r. znajdującego się w aktach sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia IX Wydział Cywilny o sygn. [...] w wersji pisemnej i elektronicznej.
Ponadto wnosi o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podnosi, że wysokość grzywny w kwocie 1000 zł praktycznie uniemożliwia skarżącej obronę przed sądem z uwagi na wyrządzenie znacznej szkody materialnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13 [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07 - CBOSA).
Dodać wreszcie należy, że ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na dany akt. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności" (uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).
Wniosek skarżącej zawarty w skardze – jak słusznie zauważył sąd I instancji - nie został umotywowany, a skarga zawiera argumenty zmierzające do podważenia zasadności zaskarżonego postanowienia. Tymczasem sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny skargi na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, dlatego też taka argumentacja zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Brak wskazania motywów, które zdaniem skarżącej uzasadniają wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia DWINB z dnia [...] lipca 2016 r. wydanego w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia powoduje, że w niniejszej sprawie nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa.
Natomiast przywołane dopiero w zażaleniu ogólne twierdzenia o negatywnych ekonomicznych skutkach wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny nie są podstawą do wstrzymania tegoż aktu. Dopiero wiarygodne, poparte dokumentami źródłowymi przedstawienie aktualnej sytuacji majątkowej i osobistej skarżącej pozwoliłoby ocenić czy wykonanie nakazu uiszczenia grzywny spowoduje dla niej znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki. Bez właściwego uzasadnienia wysuwanych twierdzeń nie jest możliwe przyjęcie, że zagrożenia z art. 61 § 3 Ppsa faktycznie będą miały miejsce.
Na marginesie wyjaśnić należy, że skarżąca może w każdym czasie zwolnić się z obowiązku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia, spełniając obowiązek, któremu zaniechała (usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] we Wrocławiu poprzez wykonanie określonych robót budowlanych wskazanych w decyzji PINB dla Miasta Wrocławia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.).
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu I instancji odpowiada prawu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.