Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1009/17 ze skargi K. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. i wskazał, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie; art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo istniejących ku temu przesłanek, a w konsekwencji odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Innymi słowy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącego, uznać należy, że wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Jak trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej na okoliczności, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie można poprzestać jedynie na przypuszczeniu, że wykonanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i nakazaniu przedstawienia stosownych dokumentów z samej swej istoty spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków oraz znaczną szkodę. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej spoczywa na wnioskodawcy, a zadaniem Sądu nie jest wyręczanie strony w poszukiwaniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Stąd nie naruszono art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei przepis art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. dotyczy wstrzymania wykonania przez organ, zatem nie ma on zastosowania w sprawie, gdy ta rozpoznawana jest już przez sąd.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.