Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 472/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie Z. I. i A. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 9 marca 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie Z. I. i A. W. od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi (k. 310).
Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi tych dwóch Skarżącym w trybie dwukrotnego awizowania ze skutkiem doręczenia w dniu 28 marca 2017 r. (k. 328, korespondencję wysłano na adres pełnomocnika D. J.). Termin wniesienia zażalenia upływał we wtorek 4 kwietnia 2017 r.
D. J. jako pełnomocnik skarżących Z. I. i A. W. złożyła w dniu 5 kwietnia 2017 r. wniosek o wydanie odpisu postanowienia z dnia 9 marca 2017 r. z uzasadnieniem oraz złożyła pismo zatytułowane "Zażalenie", w którym zakwestionowała postanowienie z dnia 9 marca 2017 r. (k. 330-331).
Zarządzeniami z dnia 5 kwietnia 2017 r. wezwano D. J. jako pełnomocnika żalących się do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez przedłożenie jego pięciu odpisów oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 332-333). Wezwanie doręczono adresatce w dniu 26 kwietnia 2017 r. (k. 337). W dniu 4 maja 2017 r. D. J. złożyła wniosek o prawo pomocy oraz pięć odpisów zażalenia (k. 338-341).
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że złożone zażalenie podlega odrzuceniu przede wszystkim jako zażalenie spóźnione, nadto jako zażalenie, którego braki nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie.
Sąd przyjął, że doręczenie D. J. jako pełnomocnikowi Z. I. i A. W. odpisu postanowienia z dnia 9 marca 2017 r. nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne bezskuteczne awizo) – ze skutkiem doręczenia na dzień 28 marca 2017 r. (wtorek). Zatem termin wniesienia zażalenia (siedmiodniowy) mijał we wtorek 4 kwietnia 2017 r. Zażalenie zostało złożone osobiście w Sądzie w dniu 5 kwietnia 2017 r. Było zatem spóźnione.
Niezależnie od powyższego, po błędnym przyjęciu wniesienia zażalenia w terminie, wezwano pełnomocnika żalących się do uzupełnienia braków formalnych zażalenia i do uiszczenia wpisu od zażalenia. Wezwanie doręczono w dniu 25 kwietnia 2017 r. Termin siedmiodniowy mijał w dniu 1 maja 2017 r., który jest dniem ustawowo wolnym od pracy, zatem zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. należało przyjąć, że termin ten minął w pierwszym dniu przypadającym po dniu lub dniach ustawowo wolnych od pracy. Zatem termin mijał we wtorek 2 maja 2017 r. Odpisy zażalenia wraz z wnioskiem o prawo pomocy złożono w urzędzie pocztowym w dniu 4 maja 2017 r. (k. 341), a więc czynność uzupełnienia braków formalnych była spóźniona. Dlatego też Wojewódzki Sad Administracyjny postanowił o jego odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. J., działająca jako pełnomocnik skarżących Z. I. i A. W. Według wnoszącej zażalenie wszystko zostało złożone w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo należy złożyć na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieścić w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (doręczenie zastępcze). Skutek ten następuje z mocy prawa.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie z dnia 9 marca 2017 r. zostało dwukrotnie awizowane (14 marca 2017 r. i 22 marca 2017 r.), a zatem doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło stosownie do treści art. 73 § 4 w zw. z § 1 P.p.s.a. w dniu 28 marca 2017 r. A zatem, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się z dniem 29 marca 2017 r. i upływał w dniu 4 kwietnia 2017 r. W takiej sytuacji, zażalenie wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił jako wniesione po terminie.
Skoro zażalenie zostało wniesione po terminie, to wezwanie pełnomocnika żalących się do uzupełnienia braków formalnych zażalenia i do uiszczenia wpisu od zażalenia było zbędne. Zagadnienie zachowania przez skarżące, które wniosły zażalenie, terminu do usunięcia braków zażalenia oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.