Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił R.B. (dalej jako "skarżący") przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z 7 września 2017 r. oddalającego skargę na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 20 września 2017 r. skarżący zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji z 7 września 2017 r. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie specjalisty chorób wewnętrznych diabetologa o niezdolności skarżącego do pracy w dniach od 11 września 2017 r. do 17 września 2017 r. i liczbie 3 dni pobytu w szpitalu, ze wskazaniem lekarskim "chory może chodzić". Następnie skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z 7 września 2017 r., powołując się na zły stan zdrowia i złożone do akt sprawy zwolnienie lekarskie.
Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że poza pobytem w szpitalu skarżący nie był wyłączony z możliwości podjęcia jakichkolwiek działań, ponieważ zwolnienie lekarskie wydane zostało z zastrzeżeniem "chory może chodzić". Zdaniem Sądu I instancji oznacza to, że lekarz wystawiający zaświadczenie ocenił stan zdrowia skarżącego jako niewymagający leżenia, a więc pozwalający na przemieszczanie się chorego, bez zagrożenia dla zdrowia. Skarżący nie wskazał na istnienie takich przeszkód, związanych ze stanem zdrowia, które uniemożliwiły mu sporządzenie wniosku o uzasadnienie wyroku i wysłanie go do Sądu.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że z akt sądowych wynika, że dorosłym domownikiem odbierającym korespondencję pod adresem skarżącego jest jego konkubina, a zawiadomienie o rozprawie odebrał inny dorosły domownik - szwagierka. Oznacza to, że skarżący miał możliwość skorzystania z pomocy pozostających w jego gospodarstwie domowym osób trzecich.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") przez błędną wykładnię i przyjęcie, że choroba kardiologiczna strony postępowania nie jest przesłanką do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.
Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że uchybienie przez stronę terminowi nie nastąpiło z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Okoliczności podnoszone przez skarżącego nie uzasadniały przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. Przede wszystkim skarżący poprzestał na złożeniu zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika jedynie, że był czasowo niezdolny do pracy oraz, że przez trzy dni przebywał w szpitalu. Ze zwolnienia tego nie wynika natomiast przyczyna niezdolności do pracy, a ponadto zostało w nim wskazane, że wystawiający ten dokument lekarz (specjalista chorób wewnętrznych, diabetolog), ocenił stan zdrowia skarżącego jako niewymagający leżenia.
Również wyjaśnienia skarżącego nie są jednoznaczne i nie zostały uzupełnione żadnym innym dokumentem poza wskazanym zaświadczeniem lekarskim. Skarżący wskazuje jedynie na bliżej nieokreśloną "chorobę kardiologiczną", której w zestawieniu z okresem pobytu w szpitalu oraz wystawionym zwolnieniem lekarskim nie można ocenić jako nagłej i niepozwalającej na podjęcie prostych czynności w postępowaniu sądowym. Tego rodzaju czynnością jest niewątpliwie złożenie wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, który to wniosek może zostać sporządzony ręcznie i nie wymaga nawet uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ponadto stanowisko Sądu I instancji, że skarżący mógł również skorzystać z pomocy osób trzecich, a przede wszystkim zamieszkującej z nim konkubiny. Z treści zażalenia wynika, że osoba ta w czasie biegu terminu do złożenia wniosku zajęta była prowadzeniem wynajmu domków letniskowych, czego również nie można ocenić jako przeszkody uniemożliwiającej dokonanie prostej czynności, jaką jest nadanie pisma zawierającego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.