Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1008/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Z.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1008/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 10 czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w/w zażalenie, pomimo istnienia tzw. przymusu adwokackiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżąca została należycie pouczona, zostało przygotowane i wniesione przez nią osobiście.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.
Skarżąca, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącej było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.