Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2641/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. o odrzuceniu zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 5 maja 2014 r.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 stycznia 2015 r. Sąd wskazał, że odpis postanowienia z dnia 12 listopada 2014 r. doręczono pełnomocnikowi R. K. w dniu 19 listopada 2014 r. Wobec wniesienia przez R. K. zażalenia na to postanowienie po terminie, Sąd postanowił o odrzuceniu zażalenia.
Zażalenie na postanowienie z dnia 5 stycznia 2015 r. wniósł R. K., kwestionując jego zasadność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione z uchybieniem powyższego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarżący R. K. reprezentowany był przez pełnomocnika ustanowionego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2014 r., którym to przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 67 § 5 p.p.s.a. w sytuacji, gdy strona posiada pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi, co wywołuje takie skutki, jakby doręczenie nastąpiło bezpośrednio stronie. Odpis postanowienia z dnia 12 listopada 2014 r. doręczony został pełnomocnikowi R. K. w dniu 19 listopada 2014 r., co oznacza, że zażalenie na wskazane postanowienie powinno zostać wniesione najpóźniej w dniu 26 listopada 2014 r. Skarżący uczynił to dopiero 11 grudnia, czyli z ponad dwutygodniowym opóźnieniem.
Tym samym uznać należy, że istniały podstawy do odrzucenia zażalenia R. K., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji w oparciu o wskazaną powyżej podstawę prawną.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.