Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu K. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 30.000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowywania z nich przedmiotów wyposażenia lub części nadających do ponownego użycia oraz elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie ww. decyzji skarżący podał, że ze względu na wysokość kary orzeczonej w decyzji, w przypadku jej egzekucji będzie on zmuszony ogłosić upadłość prowadzonej przez siebie działalności. Kara, w relacji do osiąganych przez niego dochodów powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem jednak Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku ograniczono się do stwierdzenia, że wykonanie nałożonej kary może spowodować utratę płynności finansowej działalności prowadzonej przez skarżącego i w konsekwencji jej upadłość. Na poparcie tych twierdzeń skarżący nie przedstawił jednak żadnej dokumentacji świadczącej o aktualnej sytuacji majątkowej prowadzonej działalności i ewentualnego wpływu wykonania decyzji na tą sytuację, co umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w "art. 63 § 1" P.p.s.a. Nie przedstawiono także żadnych dokumentów związanych z wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Tymczasem to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przyjęcie przez sąd, że nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie i nie przedstawił żadnej dokumentacji świadczącej o aktualnej sytuacji majątkowej prowadzonej działalności i ewentualnym wpływie wykonania decyzji na tę sytuację, podczas gdy przepis ten wymaga uprawdopodobnienia a nie udowodnienia.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznania rocznego PIT za lata 2014 – 2016 r. na okoliczność: złej sytuacji finansowej, wpływu zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego, nieuchronności przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości oraz wyciągu potwierdzającego pobieranie zasiłku chorobowego na okoliczność: złego stanu zdrowia, braku możliwości podjęcia pracy, nieruchomości przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej również P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku. Tym samym uchybił obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ponosząc skutki nie wykazania konieczności udzielenia mu w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku sprowadzała się bowiem jedynie do ogólnikowych twierdzeń o niebezpieczeństwie ogłoszenia upadłości prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, jednakże bez poparcia ich jakąkolwiek obiektywnie weryfikowalną dokumentacją. I choć próbę usunięcia tego uchybienia skarżący poczynił w rozpoznawanym zażaleniu, to jednak wyjaśnić trzeba, że przedstawienie dokumentów na tym etapie postępowania sądowego nie może uzasadniać uwzględnienia zażalenia.
Niezależnie od powyższego, działając na podstawie art. 6 P.p.s.a. zwrócić należy skarżącemu uwagę, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w trybie art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: "Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności".
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.