Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 stycznia 2011 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 20 maja 2011 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest w trakcie rozprawy rozwodowej, w której jego żona pragnie wykorzystać okoliczność wymeldowania na swoją korzyść. Dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy pozwoliłoby mu na uniknięcie czynności zajmujących czas oraz kosztownych, związanych z faktem wymeldowania (wymiana dowodu osobistego, prawa jazdy, zmiana danych na koncie bankowym, umowach pożyczkowych).
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Na skutek zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OZ 1012/11, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, że jego zdaniem w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, że udzielenie ochrony tymczasowej w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. W szczególności, wymiana dowodu osobistego i prawa jazdy oraz zmiana danych w banku nie powodują wystąpienia po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego pozostaje także okoliczność toczącego się postępowania rozwodowego.
Ponownie rozpoznając wniosek Sąd I instancji wskazał, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując, że zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenia, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek strony został oparty na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie mogły zostać ocenione w kategorii trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 tejże ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny. Takie okoliczności nie zostały w skardze wskazane. Warto również podkreślić, że Sąd I instancji związany był oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OZ 1012/11, zgodnie z art. 190 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.