Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2450/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. B. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [..] w S. przy ul. K..
W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedostatecznie wyjaśnia jaki w sposób wykonanie ww. decyzji miałoby skutkować dla skarżącego znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Podnoszona bowiem argumentacja odnosi się do zgodności z prawem projektowanych rozwiązań architektoniczno-budowlanych, a nie uzasadnia w jaki sposób projektowana inwestycja mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczą szkodę.
W ocenie Sądu I instancji wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zasadzie nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy przede wszystkim inwestora, a jedynie w niektórych przypadkach może odnosić się do innych podmiotów. Dlatego kontynuowanie prowadzonych prac w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę odbywa się na ryzyko inwestora, który musi być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie Sądu Administracyjnego spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wznoszonego obiektu budowlanego (por. postanowienie NSA z 3 marca 2005 r., II OZ 22/05).
Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli E. L. i K.L., podnosząc, że przedmiotowy budynek ogrzewany jest z nielegalnej kotłowni, co zagraża bezpieczeństwu pożarowemu i zdrowotnemu (narażanie na wdychanie rakotwórczych substancji powstających podczas procesu spalania opału stałego). Do zażalenie dołączono płytę DVD z filmami i zdjęciami oraz zdjęcia na okoliczność jak wydobywa się dym z komina w rozbudowywanym budynku oraz próbki obrazujące zanieczyszczenie powietrza i wyniki pomiarów zanieczyszczenia powietrza w domu oraz na nieruchomości wnoszących zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym przepisem wymagane jest zatem przedstawienie argumentacji, która powiąże wystąpienie przesłanek, o jakich mowa w ww. przepisie, z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a nie z oceną legalności zaskarżonej decyzji, czy – jak uczyniono to w zażaleniu – ze stanem faktycznym i działaniami właściciela na nieruchomości sąsiedniej, m.in. to w jaki sposób opala rozbudowany i przebudowany budynek. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W tej zaś sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentacji odnoszącej się do wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z treści wniosku uzupełnianego kolejnymi pismami, podnoszona w nim argumentacja dotyczyła wyłącznie oceny legalności wydanego pozwolenia na budowę. Tego rodzaju argumentacja nie stanowi jednak żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie może być rozpoznawana na obecnym etapie sprawy. W innym wypadku przed rozprawą mogłoby dojść do przedsądu, co w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne. Co prawda, wskazano na kwestie związane z immisjami związanymi z funkcjonowaniem kotłowni, jednak z przedstawionej argumentacji w tym zakresie i przedstawionego materiału zdjęciowego i filmowego nie wynika aby podnoszona argumentacja w zażaleniu związana była z udzielonym pozwoleniem na budowę, lecz faktycznymi działania właściciela na sąsiedniej nieruchomości.
Przedmiotem postępowanie w tej sprawie nie jest jednak to jak funkcjonuje przebudowany i rozbudowany budynek, i w jaki sposób ogrzewa go jego właściciel. Poza tym typowym skutkiem użytkowania budynku jest powstawanie immisji w wyniku ogrzewania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie jest to nadzwyczajna okoliczność, lecz powszechnie występująca. Ponadto kwestia immisji w postaci pyłu zawieszonego (tzw. "smogu") i złego stanu powietrza jest problemem ogólnopolskim wynikającym nie z faktu budowy budynków mieszkalnych, ile z braku prawnych norm określających wymogi dla surowców jakim powinno się ogrzewać budynki na terenie Polski.
Ponadto Sąd I instancji trafnie stwierdził, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy decyzja ta jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Okoliczności powyższe nie uzasadniały jednakże wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.