Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 947/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw M. S. od postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 26 października 2012 r. prostującego oczywistą omyłkę w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 6 września 2012 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że M. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego.
W dniu 6 września 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 26 października 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał postanowienie w sprawie prostujące oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z 6 września 2012 r. w ten sposób, że w sentencji postanowienia w drugim wersie od dołu oraz na pierwszej stronie uzasadnienia postanowienia w trzecim wersie od góry, skreślił wyraz – "adwokata" i w to miejsce wpisał – "radcy prawnego". W postanowieniu tym wskazano, iż doszło do oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na przyznaniu stronie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata z urzędu, prawidłowo natomiast powinien być przyznany stronie pełnomocnik w osobie radcy prawnego, gdyż w rzeczywistości wniosek dotyczył ustanowienia radcy prawnego.
Rozpoznając sprzeciw od tego postanowienia złożony przez skarżącego Sąd wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że sąd lub referendarz sądowy rozpoznając wniosek w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest związany zakresem tego wniosku. Ustanowienie innego profesjonalnego pełnomocnika niż ten, o którego wnosi strona, stanowi niedopuszczalną zmianę wniosku. W sytuacji omyłkowego wyznaczenia stronie pełnomocnika innego niż wskazany we wniosku przez stronę, zasadnym jest wydanie postanowienia prostującego omyłkę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. S. wskazał, że wypełniając wniosek o przyznanie prawa pomocy miał na myśli pomoc prawną adwokacką, popełnił zatem omyłkę pisarską zakreślając pomoc w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 ww. ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu (art. 258 § 3 ustawy).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego na urzędowym formularzy PPF dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Uwzględnienie zatem przez referendarza sądowego powyższego wniosku poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, nie zaś radcy prawnego należało uznać za wyraz oczywistej omyłki. Podkreślenia wymaga, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie różnicuje przesłanek do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w zależności od tego, czy wniosek dotyczy radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego, czy rzecznika patentowego.
Wobec powyższego uznać należało, że w sytuacji uwzględnienia przez referendarza sądowego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, zasadnym było sprostowanie oczywistej omyłki polegającej na przyznaniu skarżącemu adwokata, w sytuacji gdy wniosek dotyczył przyznania radcy prawnego.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, skoro zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.