Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którą w punkcie 2 utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], ustalającą skarżącej jednorazową opłatę planistyczną w wysokości 456896 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...] o powierzchni 18513 m2 w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie "Północnej Dzielnicy Przemysłowej".
Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w swoim wniosku skarżąca odwołała się do okoliczności dotyczących braku środków finansowych, niskich dochodów i ciężkiej choroby. Zdaniem Sądu, ocena tych okoliczności nie jest jednak możliwa z uwagi na brak konkretnych i aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej i społecznej skarżącej. Argumentacja wniosku, nie wyjaśnia w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się skarżąca. Strona ogólnikowo stwierdziła, że nie posiada środków na zapłatę opłaty planistycznej. Nie przedstawiła natomiast żadnych danych dotyczących takich kwestii jak wielkość dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym i wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. Ponadto skarżąca powołała się na bliżej nieokreśloną chorobę, nie wskazując jednak przebiegu i kosztów leczenia. Niemożliwym było zatem przeprowadzenie analizy, że zapłata opłaty planistycznej w wysokości ustalonej zaskarżoną decyzją, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej ustalenia, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkodą bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, odnosząc się z kolei do argumentu o licznych uchybieniach jakich, w ocenie skarżącej dopuścił się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, wyjaśnił, że argumenty te faktycznie zmierzają do podważenia legalności samej decyzji. Tymczasem wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest formą ochrony tymczasowej udzielonej stronie przed oceną legalności samego aktu i niedopuszczalne jest na etapie rozpoznawania takiego wniosku badanie zasadności skargi.
W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła B. U., podnosząc, że w swoim wniosku wykazała istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wprost wskazała na aktualne i konkretne okoliczności. A mianowicie, środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych; uzyskuje dochody, które wystarczają wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, a także leczenie ciężkiej choroby. Ponadto ewentualne braki wniosku w postaci nie wskazania konkretnych okoliczności stanowią usuwalny brak formalny wniosku, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2006 r., I OZ 1471/05).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego, w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
W niniejszej sprawie we wniosku, jak i w zażaleniu skarżąca nie wykazał przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ zarówno przedmiotowy wniosek, jak i zażalenie zawierają gołosłowne twierdzenia nie poparte nawet żadnymi konkretami. Na uwagę zasługuje, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość, która została sprzedana przez skarżącą za 2 mln złotych. Z argumentacji skarżącej nie wynika zaś jaką kwotę z ww. 2 mln złotych przeznaczyła na cele mieszkaniowe i czy w ogóle przeznaczyła środki pieniężne na taki cel. Nie wiadomo też jakie dochody osiąga skarżąca, jak i na jaką ciężką chorobę cierpi, która wymaga przeznaczenia na leczenie znacznych środków pieniężnych. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżącej w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości nałożonej kary pieniężnej. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, czego skarżąca nie uczyniła ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do Sądu I instancji, jak i w rozpoznawanym aktualnie zażaleniu.
Odnośnie argumentacji zażalenia dotyczącego możliwości usunięcia braków argumentacji wniosku na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela stanowiska prezentowanego w przywołanym przez stronę skarżącą postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1471/05.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.