Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił Województwu Podkarpackiemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z [...] października 2014 r. w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w celu zmniejszenia spływu wód do rowu otwartego w miejscowości [...].
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że Województwo Podkarpackie ograniczyło się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Nie uprawdopodobniło i nie wskazało z jakiej przyczyny wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd I instancji zaznaczył również, że analizując akta sprawy nie dopatrzył się okoliczności mogących świadczyć o możliwości powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Województwo Podkarpackie zarzucając brak zastosowania art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). W ocenie Województwa Podkarpackiego, przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały wskazane. Ponadto Województwo Podkarpackie podało, że wykonanie decyzji będzie wiązało się z koniecznością wydatkowania kwoty ponad 55 tysięcy złotych, która to kwota nie została przewidziana w budżecie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że Województwo Podkarpackie nie uprawdopodobniło przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy.
W treści skargi Województwo Podkarpackie zawarło jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób tego żądania nie uzasadniając. Wbrew więc twierdzeniom zażalenia, okoliczności uzasadniających wniosek nie wskazano w skardze. Okolicznościami tego rodzaju nie mogą być bowiem argumenty mające uzasadniać skargę. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie jest bowiem uprawniony do merytorycznej oceny zasadności skargi.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez Sąd I instancji. Sąd I instancji nie miał możliwości uwzględnienia okoliczności faktycznych, których Województwo Podkarpackie nie powołało we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w tym kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Stąd też nowe argumenty wskazane w tym zakresie w zażaleniu należy uznać za spóźnione. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Województwo Podkarpackie nie wykazało, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z trudnymi do odwrócenia skutkami bądź znaczną szkodą. Konieczność poniesienia określonych nakładów finansowych jest oczywistym następstwem nakazu wynikającego z zaskarżonej decyzji. W takim przypadku to na adresacie decyzji spoczywa obowiązek zgromadzenia odpowiednich środków w celu wykonania nałożonego obowiązku, niezależnie czy obowiązek ten dotyczy osoby fizycznej, osoby prawnej czy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie jednostki samorządu terytorialnego.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.