Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt VII SA SA/Wa 1414/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na wniosek J. S., wymierzył Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w wysokości 200 zł. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany przekazać akta administracyjne w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi na jego decyzję wraz z odpowiedzią na zarzuty skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga została wniesiona w dniu 15 września, natomiast przy odpowiedzi na skargę wniesionej w dniu 8 października 2004 r., brakowało części akt administracyjnych, których kopie zostały przekazane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dopiero po wezwaniu Sądu z dnia 16 listopada, w dniu 29 listopada 2004 r. Odpis postanowienia doręczono Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 28 grudnia 2004 r.
Zażalenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło do Sądu w dniu 4 stycznia 2005 r. W zażaleniu tym podniesiono, że pismem z dnia 7 października 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił odpowiedzi na skargę i wraz z nią przekazał dokumenty, "którymi dysponował przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia". Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że po otrzymaniu wezwania Sądu w dniu 22 listopada 2004 r., w wyznaczonym przez Sąd terminie przesłał kopie akt, do których nadesłania był wezwany, wyjaśniając przyczynę braku możliwości przesłania oryginałów. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 17 grudnia 2004 r.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1414/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. W odpowiedzi na zażalenie, z dnia 20 stycznia2005 r., skarżący wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako p.p.s.a.; organ, którego działanie lub bezczynność zostało zaskarżone, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. Przepis ten określa termin, w którym należy pod rygorem wymierzenia grzywny wykonać wszystkie określone w nim obowiązki.
Wymierzenie grzywny jest środkiem, który ma zdyscyplinować organ do wykonania obowiązków procesowych, nie ogranicza to jednak możliwości wymierzenia kary grzywny jedynie do przypadków, w których organ nie spełni któregoś z obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a. do czasu orzekania w sprawie. Oznaczałoby to możliwość dowolnego traktowania trzydziestodniowego terminu określonego w powyższym artykule, w zależności od okoliczności sprawy. W związku z powyższym należy uznać, że Sąd może wymierzyć grzywnę w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ (art. 55 § 1 p.p.s.a), choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek.
W niniejszej sprawie, na podstawie art. 55 § 1, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1414/04, sąd na wniosek skarżącego z dnia 16 listopada 2004 r. (data wpływu 18 listopada 2004 r.) wymierzył grzywnę organowi w wysokości 200 zł.
Należy co prawda zauważyć, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 9 listopada 2004 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego został (pismem Sądu z dnia 16 listopada 2004 r.) wezwany do nadesłania brakujących akt. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do
Sygn. akt II OZ 171/05 powyższego wezwania Sądu i w wyznaczonym terminie przekazał kopie brakujących akt, jednak był to już dodatkowy termin, wyznaczony przez Sąd na skutek niezachowania terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach trudno odmówić zasadności wnioskowi skarżącego, złożonemu w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2004 r. nie narusza prawa.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.