Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2014 r., nr I[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi T. B. do WSA w Rzeszowie jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z [...] lipca 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Starosty Jarosławskiego z [...] marca 2014 r. nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na rzecz [...], dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa jednotorowej nadziemnej linii 110 kV Przemyśl-Radymno-sieć dystrybucyjna, kat. obiektu XXVI, na działkach w obrębie ewid. Sośnica, Święte oraz Radymno.
Skarżąca zwróciła się do WSA pismem z 3 grudnia 2014 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że rozpoczęły się roboty budowlane objęte ww. decyzją tj. budowa jednotorowej nadziemnej linii 110 kV Przemyśl-Radymno przez inwestora [...]. W chwili obecnej wykonywane są wykopy pod słupy betonowe.
Wskazując na powyższe sąd I instancji nie dopatrzył się przesłanek przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uprawdopodobniła ona i nie wskazała z jakiej przyczyny wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła T. B. wnosząc o "wstrzymanie budowy do czasu zakończenia postępowania przez Ministerstwo i Wojewódzki Sąd Administracyjny".
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie wiedziała o konieczności wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia szkody, gdyż uważała, iż w przedłożonej pisemnie skardze na decyzję Wojewody Podkarpackiego wystarczająco przedstawiła swoje zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie, skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, to nie można uznać, aby wymienione w skardze argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa, przez orzekające w sprawie organy stanowiły jednocześnie okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, są to zarzuty skargi, których rozpoznanie na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, byłoby przedwczesne, a w konsekwencji przeczyłoby celowi instytucji ochrony tymczasowej.
Tym samym prawidłowo odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.