Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SO/Wa 46/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Ministrowi Finansów grzywnę w wysokości 3.000 zł za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz zasądził od tego organu na rzecz C. P. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że C. P. w dniu 26 czerwca 2009 r. wniosła za pośrednictwem Ministra Finansów skargę na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2009 r.
Pismem z dnia 6 listopada 2009 r. C. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Odpis tego wniosku Sąd doręczył organowi przy piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. W dniu 11 grudnia 2009 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź organu na wniosek, przy której nadesłano skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Organ wskazał, że opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było próbą wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych dot. umarzania ustalonych opłat legalizacyjnych.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd, podkreślając dyscyplinująco-restrykcyjny charakter tego środka, uznał, że zachodzą przesłanki uzasadniające wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ swoim działaniem naruszył art. 54 § 2 p.p.s.a. wypełniając ciążący na nim obowiązek dopiero w dniu 8 grudnia 2009 r.
Na to postanowienie zażalenie złożył Minister Finansów wskazując, że opóźnienie w przekazaniu do Sądu skargi C. P. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy nie było wyrazem działania w celu opóźnienia rozstrzygnięcia sprawy. Opóźnienie to spowodowane było koniecznością uzyskania stanowiska w kwestii podstawowej dla postępowania w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej, ustalonej wobec wnioskodawczyni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, to jest w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia takiej grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy.
W niniejszej sprawie Minister Finansów nie przekazał do Sądu skargi C. P., czemu organ nie zaprzeczył. Organ nie wykonał zatem podstawowego ciążącego na nim obowiązku, któremu to obowiązkowi odpowiada po stronie skarżącego uprawnienie do żądania jego wykonania. W każdej bowiem sytuacji, gdy wniesiona została skarga, organ winien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do kompetencji Ministra Finansów nie należała ocena zasadności skargi. W związku z tym, niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., z uwagi na wyjaśnianie przez organ kwestii będącej przedmiotem skargi nie usprawiedliwia nieprzekazania tej skargi sądowi administracyjnemu. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie Minister Finansów był obowiązany przekazać właściwemu sądowi administracyjnemu skargę wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, czego jednak nie uczynił, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.