Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu B. J. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., utrzymującego w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5.000 złotych
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie wskazał żadnych argumentów, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, nie powołując nawet ustawowych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. J., podnosząc, że warunki atmosferyczne wykluczają obecnie demontaż spornych domków letniskowych, zaś on jest człowiekiem schorowanym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku. Tym samym uchybił obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ponosząc skutki nie wykazania konieczności udzielenia mu w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej.
Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej we wniesionym zażaleniu, wyjaśnić trzeba, iż ich przedstawienie na tym etapie postępowania sądowego nie może uzasadniać uwzględnienia zażalenia. Niezależnie od powyższego, zauważyć również trzeba, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczy więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne, co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia.
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.