Uzasadnienie
R. J. w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że zobowiązanie, wynikające z art. 22 ustawy o broni i amunicji, do zbycia posiadanej broni, lub pozbawienia jej cech użytkowych, spowoduje ujemne konsekwencje, ponieważ nie będzie miał możliwości odzyskania tej samej broni w przypadku uwzględnienia jego skargi. Skarżący dodał, że posiadana broń jest dostosowana do jego potrzeb oraz związana jest z rodzinna tradycją, ma więc dla niego wartość sentymentalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie musi bowiem zbywać broni lub pozbawiać jej cech użytkowych, gdyż ma możliwość oddania jej do depozytu właściwego organu Policji. Nadto koszty deponowania broni przez pierwszy rok ponosi Policja (art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). Możliwe jest też odkupienie sprzedanych egzemplarzy broni, ponieważ treść umowy sprzedaży zależy wyłącznie od woli stron ją zawierających.
R. J. pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r. wnosząc o jego uchylenie ewentualnie zmianę i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc że poniesie szkodę wizerunkową. Dodatkowo podniósł, że każdy sezon bez polowania i emocji z tym związanych wiąże się ze stresem dla skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowa-niach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Przenosząc powyższe uwagi o ogólnym charakterze na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę. Takich skutków nie może wywołać bowiem ewentualna szkoda wizerunkowa oraz stres związany z brakiem możliwości udziału w polowaniach. Skarżący został pouczony o możliwości złożenia broni do depozytu Policji, zatem może on uniknąć również szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2015 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (postanowienie NSA z 10 listopada 2011 r., II OZ 1074/11).
Podkreślić też należy, iż w postępowaniu incydentalnym dotyczącym ochrony tymczasowej Sąd nie może oceniać zarzutów skargi. Zarzuty skargi tak dotyczące stanu faktycznego jak i prawnego podlegają ocenie Sądu przy merytorycznym rozpoznaniu skargi.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.