Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1116/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Bydgoszczy odrzucił skargę R. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 28 sierpnia 2017 r. R. M. wniósł do WSA w Bydgoszczy skargę na ww. decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2017 r. wydaną w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W dniu 25 września 2017 r. doręczono skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z dnia 15 września 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w postaci nadesłania dwóch odpisów skargi. Jednocześnie w treści wezwań pouczono, że braki formalne skargi oraz kwotę wpisu sądowego należy uiścić - w terminie 7 dni - od daty doręczenia wezwania oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący wykonując powyższe wezwanie uiścił wpis w kwocie 500 zł w ten sposób, że datą obciążenia rachunku związanego z poleceniem przelewu wskazanej kwoty wpisu był dzień 3 października 2017 r. Również braki formalne skargi zostały uzupełnione w dniu 3 października 2017 r.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie dopełnił wskazanych w wezwaniu czynności w wyznaczonym 7 dniowym terminie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R.M., zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie, że czas uzupełnienia braków formalnych przypadł na okres sezonowego siewu i wykopów, a także nieuwzględnienia przez sąd faktu, iż strona działa bez profesjonalnego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; "Ppsa"). Przepis art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z treścią art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast m. in. skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 ww. przepisu).
Z treści art. 57 § 1 Ppsa wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 Ppsa. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, norma art. 47 § 1 Ppsa przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma o których mowa w art. 46 Ppsa należy traktować wymogi z art. 47 Ppsa (por.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego; wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 236-237).
Zatem niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, wymaganych egzemplarzy odpisów skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co uzasadnia jej odrzucenie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Powyższy pogląd znajduje oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd".
Przy czym istotne jest, że zarówno braki formalne jak i fiskalne skargi muszą zostać uzupełnione w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Dokonanie czynności, ale z przekroczeniem terminu, wywołuje takie same skutki jak jej niedokonanie. A taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący odebrał przesyłkę zawierającą wezwania do uzupełnienia braków skargi w dniu 25 września 2017 r., zatem ustawowy termin siedmiu dni do ich uzupełnienia upłynął z dniem 2 października 2017 r. Natomiast braki skargi zostały uzupełnione w dniu 3 października 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie oraz dowód opłaty), a więc po upływie wyznaczonego 7-dniowego terminu. Na tym etapie postępowania istotnym był jedynie fakt niewykonania wezwania w terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, który uzasadniał jej odrzucenie. Podkreślenia wymaga, że wezwanie zawarte w piśmie z dnia 15 września 2017 r. zostało sformułowane w sposób jasny i precyzyjny.
Podane w zażaleniu trudności przy wykonywaniu wezwania sądowego (m.in. okres sezonowego siewu i wykopków), mogą być oceniane przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie podważają natomiast prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, że w zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W tej sytuacji prawidłowo, stosownie do normy art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa, sąd wojewódzki orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.
Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Dlatego, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.