Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. oddalił wniosek J. B. o wyłączenie sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie: Mai Chodackiej, Pawła Dąbka, Grażyny Firek, Piotra Głowackiego, Ingi Gołowskiej, Stanisława Grzeszeka, Agnieszki Jakimowicz, Waldemara Michaldo, Ewy Michny, Niny Półtorak, Jarosława Wiśniewskiego, Bogusława Wolasa, Urszuli Zięby, Kazimierza Bandarzewskiego, Mirosława Batora, Jacka Bursy, Renaty Czeluśniak, Krystyny Daniel, Pawła Darmonia, Magdy Froncisz, Aldony Gąseckiej-Dudy, Andrzeja Irli, Mariusza Kotulskiego, Beaty Łomnickiej, Agnieszki Nawary-Dubiel, Iwony Niżnik-Dobosz, Anny Szkodzińskiej, Joanny Tuszyńskiej, Bożenny Blitek, Janusza Bociagi, Doroty Dąbek, Wojciecha Jakimowicza, Haliny Jakubiec, Janusza Kasprzyckiego, Hanny Knysiak-Molczyk, Krystyny Kutzner, Barbary Pasternak, Tadeusza Wołka i Marii Zawadzkiej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wątpliwości co do bezstronności sędziów, co bezspornie wynika ze złożonych przez nich oświadczeń. Podniesione we wniosku okoliczności, w sytuacji nie poparcia ich żadnymi dowodami, nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślił, że wnioskodawczyni wskazała na bliżej nieokreślone naciski władz lokalnych, niesprecyzowane relacje osobiste lub zawodowe łączące sędziów WSA w Krakowie ze skarżącą i osobami sprawującymi funkcje we władzach lokalnych. Nie wykazała, że takie sytuacje rzeczywiście mają miejsce. Podkreślił, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie wnioskodawcy, że dany sędzia dyskryminuje stronę w postępowaniu sądowym. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - P.p.s.a., czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego w rozumieniu art. 19 P.p.s.a., czego wnioskodawczyni nie uczyniła.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. B., domagając się jego uchylenia. Zarzuciła naruszenie art. 19 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wyłączenia sędziów WSA w Krakowie oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie motywów podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 P.p.s.a. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 P.p.s.a., natomiast art. 19 P.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 808/15. W niniejszej sprawie sędziowie, których wyłączenia domaga się skarżąca, złożyli oświadczenia, że nie zachodzą żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 808/15. W tym miejscu wypada przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55). Argumenty skarżącej zawarte we wniosku o wyłączenie sędziów nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonych przez sędziów oświadczeń. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do wymienionych sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji należy podzielić. Ponadto zauważyć trzeba, że w zażaleniu skarżąca nie podniosła żadnych nowych okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość zajętego przez Sąd I instancji stanowiska. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 19 P.p.s.a.
Nie jest zasadny również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który to przepis, na podstawie art. 166 P.p.s.a., ma zastosowanie także do postanowień. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom wskazanym w powyższym przepisie, a Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku o wyłączenie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.