Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej A. w W. wstrzymania wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki bramy wjazdowej.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca Wspólnota nie uzasadniła wniosku.
Sąd I instancji wyjaśnił także, że decyzje dotyczące nakazu rozbiórki mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Jednak skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżąca Wspólnota nie podała. Rozbiórka bramy wjazdowej na parking, wykonanej ze skrzydła o konstrukcji stalowej wraz z konstrukcją wsporczą, nie musi spowodować trudnych do odwrócenia skutków. Brama taka nie zostanie przez jej zdemontowanie (rozbiórkę) zniszczona, ponieważ stanowi jedną całość, a jej elementy w przyszłości będzie można wykorzystać. Skarżąca wspólnota nie wskazała też na czym polegać miałaby znaczna szkoda na skutek rozbiórki bramy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca wspólnota.
Wspólnota wskazała, że brama została zamontowana zgodnie z przepisami. Brama ma na celu uniemożliwienie parkowania na terenie działki skarżącej Wspólnoty samochodów, często uszkodzonych, których nie można potem usunąć. Brama ma również chronić teren Wspólnoty przed innymi formami zakłócania porządku na terenie działki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżąca Wspólnota nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy.
W treści skargi skarżąca Wspólnota zawarła jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób jej nie uzasadniając. Decyzja w niniejszej sprawie dotyczy nakazu rozbiórki, która oczywiście może pociągać za sobą nieodwracalne skutki. W niniejszej sprawie trafnie Sąd I instancji przyjął, że brama nie zostanie przez jej zdemontowanie (rozbiórkę) zniszczona. Okoliczności tej nie zakwestionowała również skarżąca Wspólnota. Za nieodwracalny skutek nie można ocenić również parkowania na działce skarżącej Wspólnoty uszkodzonych aut, których usunięcie może być z pewnością uciążliwe, ale nie niemożliwe. Ponadto argument ten skarżąca Wspólnota podniosła dopiero w zażaleniu, stąd też nie mógł on być przedmiotem oceny Sądu I instancji rozpoznającego wniosek
Skarżąca Wspólnota nie wykazała również, że rozbiórka bramy będzie wiązała się ze znaczną szkodą. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez Sąd I instancji. Sąd I instancji nie miał więc możliwości uwzględnienia okoliczności faktycznych, których skarżąca Wspólnota nie powołała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w tym kosztów związanych z montażem i rozbiórką bramy. Stąd też nowe argumenty wskazane w tym zakresie w zażaleniu należy uznać za spóźnione.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że skarżąca Wspólnota nie wykazała, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ewentualna rozbiórka wiązać się będzie ze znaczną szkodą. Wykazała jedynie, że rozbiórka wiązać się będzie z uszczerbkiem w majątku Wspólnoty, co jest oczywistym następstwem wykonania nałożonego obowiązku.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.